Egmond Halve Marathon 2013

PWN Egmond Halve Marathon 2013 | Uitslag Wim van der Linden

Vantevoren weet je nooit wat je moet verwachten in Egmond. Dat is ook wel het mooie aan deze wedstrijd. Vorig jaar hele gunstige omstandigheden (en een mooie tijd 1.37), dit jaar was het ook niet slecht. Een zonnetje en om het vriespunt. Al was het strand iets minder goed te belopen. Ik weet niet meer hoe we het voor elkaar hebben gekregen, maar een startplek bij de wedstrijdlopers was wel heel fijn. Veel minder druk, en om ons heen lopers die ongeveer hetzelfde tempo liepen. Jan en ik startten samen, maar in het dorp liep ik al snel bij Jan weg. Ik pakte gewoon weer mijn eigen tempo. Op het strand liep ik best lekker, af en toe genietend van de prachtige omgeving in het mooie (zon)licht. Maar na een paar kilometer zand (meestal hard, maar niet altijd) wordt het toch wel zwaar. Dan bij Castricum de duinen in. Bovenaan de strandopgang (of afgang?) buiten adem, even bijkomen. Door de duinen op de harde ondergrond wilde ik niet te hard gaan, wilde vooral lekker blijven lopen en power over houden voor de 9 kilometer terug naar Egmond. De hamstrings lieten zich voelen, maar het weerhield me niet om een lekker tempo te blijven draaien, tussen 12,5 en 13 k/u. Soms er overheen, maar ik wilde niet te overmoedig worden. De Bloedweg ging best makkelijk, een loper op blote voeten trok de aandacht van de toeschouwers. Lang dacht ik onder de 1.40 te kunnen finishen, maar helaas. Ook de versnelling in de laatste kilometer (mooi dat ik dat kon) hielp niet. Eindtijd 1.40.25. Daar ben ik best tevreden mee, toch weer 2 minuten sneller dan de 3e KDL, maar vooral lekker gelopen en geen moment echt moeilijk gehad. Een mooie editie van Egmond!

Derdekerstdagloop

Foto door Jan V.

Wel lang getwijfeld of ik mee zou doen. Nog niet zo lang terug van vakantie en nooit meer echt pijnvrij. Toch maar weer eens meedoen en ja zelfs aan de 21,1 km. Geeft toch een goed gevoel na de kerstdagen met (te) veel eten en drinken. Op tweede kerstdag al wel rekening gehouden met de loop, iets minder drank. Meer concessies wil ik niet doen. Na inschrijving (kosten 11,-: veel te duur eigenlijk) rustig voorbereiden. Jeanette wil samen oplopen. Goed idee. De omstandigheden zijn uitstekend, 8 graden en op het 21 km. traject nauwelijks last van de vele regen  van de afgelopen dagen. Ik besloot op gevoel te lopen. Helaas ging dat te snel voor Jeanette. Het 5 km. punt (23.07) was er sneller dan verwacht. Op naar de brandtoren. Na dat hoogste punt, ga je lekker dalen bedacht ik. Het werd zwaarder. Voor mij liep een loper die iedere parcourswachter uitgebreid bedankte (bedankt dat je dit in je vrije tijd voor ons over hebt etc..).  Overdreven type: 'gewoon doorlopen man!).
Ik kreeg het steeds moeilijker, kon lastig snelheid vasthouden. Nu nog die verdomde Geitenheuvel op. Ik kon ternauwernood blijven hardlopen (nou ja, dribbelen). Daar staan de supporters (Jan, Maarten, Herma, Hans), geeft toch altijd weer een 'boost'. Het laatste stuk is overleven. De 1.42.14 ben ik best content mee!

Egmond halve marathon

eindtijd: 1.37.42

PWN Egmond Halve Marathon 2012 | Uitslag Wim van der Linden

PWN Egmond Halve Marathon 2012 | Uitslag Wim van der Linden

Zware duurloop rond Terlet

Makkelijk had ik het niet vandaag tijdens de lange duurloop. De afgelopen week al zwaar getraind, ik denk dat dat mee speelde. Tot overmaat van ramp speelde de spier boven de knie weer eens op. Heel vervelend, steeds zo'n pijnscheut. Ik dacht er vanaf te zijn, niet dus. De ronde was prachtig, rondje Terlet. Het weer was prachtig, althans goed loopweer (dus geen vakantieweer). De schotse Hooglanders keken ons glazig aan en waren zelf liever lui dan moe. Jan liep makkelijk, praatte honderduit over het landschap, voor mij een teken dat hij een stuk beter liep. Jeroen en Cordien gingen ook goed. Daarmee heb ik alle lopers van vanmorgen gehad. Een klein select groepje dus, de vakanties zijn echt begonnen. Na zo'n 19 kilometer had ik het eigenlijk wel gehad, maar we moesten nog een 'stukje'. Ik liet me uiteraard niet kennen en stiefelde dapper door. Overigens liepen we ook niet echt langzaam, geregeld boven de 11 k/u. Mijn drinkflesjes raakten langzaam leeg. Nog even die laatste heuvel op, zo ..nu hebben we de zware onderdelen gehad. Samen met Jan liep ik over de Arnhemsche Allee naar huis. De Garmin registreerde ruim 26 km. De gemiddelde hartslag was wel ouderwets in orde, ruim onder de 140 bpm. Even een paar dagen rust!

Roparun ‘een avontuur voor het leven’

Onderstaande tekst heb ik gemaakt voor de cikoerier die deze maand nog uitkomt:

http://www.roparun.nl

Hoe het begon.

Met een aantal naaste collega’s bedachten we dat het goed zou zijn om mee te doen aan de Roparun. Om ons heen (collega’s , familie , vrienden) werden we regelmatig geconfronteerd met mensen die aan kanker leden. Via de Roparun konden we iets betekenen voor deze mensen, was het idee. Bij mij viel dat direct in goede aarde, een kans om het goede doel met een sportieve uitdaging te combineren. In 2010 wilden we als team van Waterschap Rivierenland (mijn werkgever) deel nemen aan de ‘Roparun’. Het is toen niet gelukt om ons in te schrijven, voor nieuwe teams zijn er maar beperkte plaatsen.  Gelukkig lukte het wel voor de editie 2011

Waterlopers in Parijs

Wat is Roparun?

De Roparun is een estafetteloop van ongeveer 520 kilometer van Parijs naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Ook wel een avontuur voor het leven genoemd. Dat blijkt overigens ook uit het motto wat al jaren is: "Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".

Een Roparunteam bestaat uit maximaal acht lopers die dus ieder gemiddeld zo'n 65 kilometer lopen oftewel meer dan 1 ½ marathon. Daarnaast bestaat een team uit minimaal twee fietsers en nog een aantal mensen in de begeleiding. Denk hierbij aan chauffeurs, verzorgers, cateraars en wegkapiteins. Teams zijn zelf verantwoordelijk voor de invulling van deze taken en gemiddeld bestaat een team uit 25 personen.

Waterlopers

De naam ‘Waterlopers’ werd bedacht voor ons team. Een eigen website werd er gemaakt www.waterlopers.nl en de organisatie van de loop kon beginnen. Het is naast een sportieve vooral ook een logistieke uitdaging om met twee teams van 4 lopers en 2 fietsers non-stop van Parijs naar Rotterdam te lopen en te fietsen. Daarnaast allerlei acties bedenken om zo veel mogelijk geld op te halen voor het goede doel (stichting Roparun).

Voorbereiding

Ik nam het op me om de lopers goed voorbereid aan de start te krijgen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe moet je dit trainen? Twee dagen en twee nachten continue lopen, eten, slapen. In estafettevorm met vier lopers (verdeeld in stukken van 1500 m per persoon in vijf etappes van gemiddeld 53 km.). De gemiddelde snelheid moet minimaal 11 k/u zijn.

Ik maakte een schema om een redelijke halve marathon te kunnen lopen (kijkend naar de mogelijkheden van de lopers). Het ging me daarbij om het trainen van duurvermogen. De laatste 1,5 maand gingen we over tot meer wedstrijdspecifieke trainingen, d.w.z. intervallen van 1500 – 2000 meter. Met de hele groep oefenden we drie keer op heuvelachtig terrein en na de laatste gezamenlijke training kreeg ik er vertrouwen in. De lopers toonden hun vorm.

op de startlocatie

De Roparun

In het pinksterweekeinde (11, 12 en 13 juni) begon het dan eindelijk. In een groot park net buiten Parijs verzamelen de 275 teams zich. Ik was onder de indruk van de sfeer, iedereen popelde om te starten. En na een pastamaaltijd kon het beginnen. Ons team A beet de spits af in Parijs (zaterdag om 16.00 uur). Mijn team B zou na 60 km. team A aflossen.

Zo gezegd zo gedaan, nadat team A gearriveerd was op de afgesproken plek, begon ik met lopen en na 1,5 km. tikte ik mijn medeloper aan (die in het busje vervoerd werd). Zo draaide dat continue door. Ik voelde me prima, genoot van het mooie landschap, het heuvelachtige terrein, de zon, de klaprozen in de berm, de dikbilkoeien in de wei en de slaperige dorpjes. Ons team liep regelrecht naar ons eerste basiskamp, alwaar enkele collega’s zorgden voor eten en tentjes om even in te slapen. Team A ging toen weer op pad. voor een volgende etappe (is het nog te volgen?). Dat slapen moet je je trouwens niet te veel van voorstellen. Ik heb in twee nachten ongeveer 4 uur slaap gehad.

wachtend op eerste start

Naast slaapgebrek speelden de pijntjes op bij de lopers. Ik had in eerste instantie last van mijn linker knieholte en hamstring en op het laatst van mijn bovenbenen. Massage tussendoor zorgde voor enige verlichting en ook de ‘pillen’ deden hun werk. Opgeven is geen optie! Dat het een uitputtingsslag zou worden wisten we vantevoren. Wat me echt zorgen baarde waren mijn darmen die iets te fanatiek het voedsel doorstuurde naar de uitgang. Het loopt bijzonder onprettig van dixy naar struikgewas. Maar ook dit overwon ik m.b.v. van immodium.

Rotterdam kwam dichterbij. In verschillende dorpen (o.a. Ossendrecht, Oud-Beijerland) werden we met festiviteiten als helden binnengehaald. Het leek wel carnaval. Geweldig om mee te maken, maar wel doorlopen. Ik begon sterker te lopen, nam af en toe wat meer meters voor mijn rekening en schroefde het tempo wat omhoog. Lekker gevoel als je dat  nog kan.

 

De finish

De laatste etappe (35 km) moesten de lopers ook op de fiets, busjes mochten niet op de route. Dus fietsen en afwisselend lopen. De regen kwam met bakken uit de hemel, maar dat kon het moraal niet meer breken. De Coolsingel was volgestroomd om alle teams een geweldige ontvangst te geven, met muziek, tv-opnamen, mooie woorden, bloemen van de organisatie en ook van familie en bekenden. Ja, er werd menig traantje gelaten. Onze echte gemiddelde snelheid werd 11,22 k/u.

Finish Coolsingel

Het zit er op, het is met recht ‘een avontuur voor het leven’ te noemen. En teambuilding in ‘optima forma’. Ik zal dit niet snel vergeten. Eind juni nog een afsluitende feestavond en dan kunnen we ook onze verworven gelden aan het goede doel (stichting Roparun) doneren, dat zal ca. € 10.000 worden. Als je ooit de kans krijgt om mee te doen, pak hem dan! 

And his name is 'Edwin'

foto door Maarten

Velen (46%) hadden op Edwin gestemd. Daarmee liet hij bij de verkiezing van 'Recreant van het jaar 2010' anderen ver achter zich. De democratie viert hoogtij bij groep 5. Er hoefde - tot spijt van Tonny- dus niet gediscussieerd te worden in een of ander dubieus (rook)hol tot in de late uurtjes. Edwin voldeed ruimschoots aan alle criteria, ook aan een door Tonny ingebracht criterium: je moet 'zoenbaar' zijn. Voor Edwin is het te hopen dat hij volgend jaar ook ruimhartig kan zoenen bij het overhandigen van de beker, de bloemen en een foto. Onder het toeziend oog van o.a. oudgediende en oprichter van groep 5 'Ulke Bouwman' kreeg Edwin alle lof voor zijn enthousiasme voor Ultra- en trail-lopen en voor zijn bemoeienissen met Rondje Nederland  Bovenal is Edwin een bovenstebeste kerel en heeft hij de prijs dik verdiend!