Deze vraag gaat niet over de te volgen route? Op zaterdagmorgen staat het immers vast dat we een lange duurloop doen van minimaal 2 uur. Nee, het gaat over de kleding. De temperaturen zakken behoorlijk 's nachts en dus ook 's morgens om 9.00 uur voelt het fris aan ( ca. 6 gr.). Binnenkort zal op radio en TV de 'chill factor' of 'wind chill' wel weer zijn entree doen. Ook de ijsmeesters en de rayonhoofden in Friesland zijn al weer paraat, al zal het wel weer op een teleurstelling uilopen. Enfin, de keuze voor de juiste kleding is ook niet gemakkelijk. De diversiteit aan de start van de duurloop was opvallend. Ik zag lange broeken, korte broeken, shirts met korte en lange mouwen, jasjes en zelfs thermo underwear. 
Alleen de singlet heeft niemand aan durven trekken. Zelf had ik gekozen voor een korte broek, shirt met korte mouwen en een jasje. Dat laatste met het idee om onderweg uit te trekken en om te knopen. Dat gebeurde ook, al lopend in de zon over de Rozendaalse heidevelden. Met een klein groepje, slechts twee man en een vrouw (Jan, René en Moniek) durfden het aan om met mij te gaan lopen. Op een of andere manier weet Joop de meeste mensen mee te krijgen en krijgen wij een stempel van (te?) snelle groep. Kom mensen, toon eens durf, zo hard gaan we nu ook niet. Het blijft een rustige duurloop met een gemiddelde dat schommelt tussen 10,5 en 11 km. per uur. O ja, nog een kleding tip: 'voor de start kun je het beter wat koud hebben'. Je produceert genoeg warmte tijdens het lopen.
Een strijdkreet uit lang vervlogen tijden, van de musketiers in dienst van de franse koningen. Althans dat willen films ons doen geloven. Waar het mij om gaat is de kameraadschap die hiermee wordt aangegeven. Voor, tijdens en na de Bridge to Bridgeloop zochten de hardlopers, verbonden door ciko'66, elkaar op. Om de tactiek en de kwaaltjes (en dus de excuses) te vemelden, elkaar succes te wensen en na afloop gezamenlijk te evalueren onder het genot van.. Wat opviel was ook de verbondenheid tijdens de loop. Edwin cijferde zich zelf weg door Jannemien te begeleiden. Joop deed hetzelfde met zijn harem. En zo zijn er nog wel meer voorbeelden te bedenken. Sport verbroederd, dat is zeker zo. Naast deze sociale voorbeelden werd er ook gewoon zeer verdienstelijk gelopen. Cordien haalde maar weer eens een prijs weg (3e dame in 1.11.32). Als ze bij mij was gebleven was ze tweede geworden, maar dat terzijde. Ton (1.07.49) en Jan (1.14.45) zette beiden een PR neer, geweldig! Op de tien km. lieten Edwin (45.39) en Maarten (45.47) z
ien op de weg terug te zijn. Ursula noteerde 47.05, volgens mij kan ze harder. Op de vijf kilometer een bijzonder duel. Ik wil niet weten hoe de sfeer is in 'huize Inklaar' nu onze Herma (22.37) haar hielen (van zeer grote afstand) liet zien aan echtgenoot Marcel (27.33). Kees geraakt weer in vorm (21.39), om over Jan Albert maar niet te spreken die al zijn frustratie van de autopech omzette in 19.50 (jaloersmakend!). En zo kan ik nog wel even doorgaan, want de ciko-deelname was groot. De geweldige dag werd passend afgesloten met het nuttigen van verschillende pasta's. Mijn dank gaat uit naar de pastamakers en onze charmante gastvrouw Erny (27.33 op de vijf km.).
Deze titel doet vermoeden dat het bij de 'bridge to bridge loop' vreselijk fout is gegaan, maar niets is minder waar. Ik had ook de Hollywoodklassieker 'Gone with the wind' aan kunnen halen, maar vond ik kwa omgeving minder gepast. Secuur had ik het uitgestippeld, de route naar een persoonlijke beste prestatie op de 10 engelse mijlen. En het heeft gewerkt, mijn nieuwe PR is 1.09.03 (14 k/u; oude PR 1.09.45). Elke kilometer, had ik uitgerekend, moest ik in 4.17 minuten lopen. Het eerste gedeelte van de race ging sneller, gedragen door de rugwind. Ik wist ook dat ik een voorsprong zou moeten nemen in het eerste gedeelte van de race, het venijn zat immers in de staart. Cordien zat in mijn kielzog, 7 kilometer lang. Toen kon ze het helaas niet meer bijbenen. Ik ging door voor mijn eigen kansen en liep 10 kilometer in ca. 42.20, ruim een halve minuut onder het schema. Ton liep steeds zo'n 50 meter voor me. Ook de eerste dame had ik steeds in het vizier. Beiden zakten niet in en ik kwam niet dichterbij. 
Ik liep lekker, hoefde niet alles te geven, mijn zelfvertrouwen nam toe. Maar het zwaardere stuk diende zich aan, door Meinerswijk (de 'wilde' konikspaarden moesten nog even van de weg worden gejaagd), met de wind flink tegen. Een medeloper die niet als windbreker wilde fungeren en bijna stil ging staan om mij er langs te laten. Wat een eikel! Ik liet me niet kisten, liep bij hem weg en snelde naar de voet van de John Frostbrug. De tweede dame in de wedstrijd zat direct achter me, nu fungeerde ik weer als 'haas'. Ik had nog even het idee om fors onder de 1.09 te finishen, maar deze brug was zoals vaker in de geschiedenis, weer een brug te ver. Omhoog lopend met de wind pal op kop, voelde ik nu toch dat ik er ruim 15 km. op had zitten. Door het publiek (waaronder mijn trouwste fans, mijn vader en moeder) kon ik er nog een eindspurt uitgooien. Ik ben zeer tevreden met het resultaat van deze voor mij bijna perfecte race en hoop de vorm te kunnen vasthouden tot de halve van Amsterdam op 19 oktober.
De focus is op de Bridge to Bridge gericht. Liep ik afgelopen dinsdag nog 'alles uit de kast', gisteren trainde ik met de handrem er op. Overigens gold dat voor het merendeel van de groep. Maarten had de wind er goed onder en maande ons tot rust en in de versnellingen tot 'soepel en makkelijk' lopen.
