Heerlijk avondje

Veel plezier met pakjesavond!

Twijfels over vorm voor Montferlandrun

Ik kom net terug van een kleine hardloopronde, ca. 8 km. Het begin voelde goed, lekker naar beneden richting Velperweg. Ik besloot een aantal keren een versnelling door te voeren. Nu begonnen mijn benen tegen te stribbelen. Mijn bovenbenen voelden zwaar en vermoeid aan. Op de Schelmseweg wilde ik nog even (ca. 1 km.) het tempo boven de 14 km/u houden. Dit als ultieme test voor de wedstrijd van zondag. Kostte erg (te) veel moeite. De twijfels slaan toe, de Garmin gaf ook al geen bemoedigende resultaten. Een gemiddelde hartslag van 153 bpm, en een max. harslag van 214 bpm! Ik had bij me zelf de druk voor het lopen van een PR tijdens de Montferlandrun al weg genomen, door het begeleiden van andere lopers. Cordien, Tonny, Merlijn?, wie nog meer?.. willen naar 1 uur en 5 min. eindtijd. Ik heb de opdracht om het tempo aan te geven, zo geleidelijk mogelijk. De tussentijden voor 1.05.00 zijn: 5 km.: 21.40 en 10 km.: 43.20. Dat is nog altijd een hele opgave, ook voor mij. Dat loop ik niet zo maar met '2 vingers in de neus', zeker niet met het gevoel van vandaag. Ik klamp me vast aan het feit dat ik tijdens een wedstrijd altijd meer kan. We zullen het zien zondag!

Voorbereiding 's Heerenbergh begonnen

De voorbereiding voor de Montferlandrun is begonnen. Dinsdag was de avond dat er nog volop gas werd gegeven, dat kon ook nog wel. De Fartlektraining was weer erg leuk om te doen. De eerste oefening de Paasberglaan omhoog viel me zwaar. Te optimistisch gestart, met de eersten omhoog. Had ik beter niet kunnen doen, ik ging 'dood' en moest het tweede gedeelte 'met de tong op de schoenen' uitlopen. Nog niet warm genoeg, denk ik. Dan de sprintoefeningen op de Laan van Klarenbeek. Ik kon me niet heugen dat ik uit alle macht heb gesprint. Leuk om weer eens te doen, al haalde ik prooi Edwin niet in. Hij mij ook niet trouwens. Mijn klokje gaf 23 km. per uur aan. Die van Jan 25 km/u, moet denk ik nog goed worden afgesteld. De Monnikensteeg als toetje, ook altijd uitdagend. Ging al een stuk beter als de Paasberglaan, lekker warmgedraaid nu. De donderdagavondtraining heb ik voorbij laten gaan. Erg laat thuis door files en de echte zin ontbrak. Komt bij dat het niet eens zo gek is om de training te laten lopen, met het oog op a.s. zondag (moet het voor mezelf toch goed praten). Morgenmiddag ga ik wel een uurtje lopen.

Veel zand

Joop belde af voor de zaterdagochtendloop, ondervond de naweeën van een vakantie in donker Afrika. Of ik zijn dames kon opvangen en op pad kon sturen. Dat hoefde niet, Bart was de redder in de nood. Kwam goed uit, want er waren ook twee nieuwe dames bij. Het verschil met mijn 'snellere' groep zou te groot worden. Nu vertrokken we met acht man en één vrouw (Cordien). Leuk dat Edwin zich weer eens liet zien op de zaterdag. Rechtsom ging het richting Rozendaal, het fietspad volgend richting Posbank, veel heuvels op. Daarna begon het zware stuk, heel veel zand. Gelukkig had een auto met brede banden voor een verhard gedeelte gezorgd. Desondanks deed het zich voelen. Jan z'n darmen werkten niet mee en kon zijn hartslag niet beneden het gewenste niveau houden. Cordien bleef honderduit praten, zij is niet moe te krijgen. Maar dat wordt volgende week wel anders tijdens de Montferlandrun. Ik heb beloofd voor 'haas' te spelen. Doel: 1 uur en 5 min. Ik liep best lekker, probeerde de snelheid op de beloofde 11 k/u te houden, lukte niet altijd. Mijn hartslag (gem 142 bpm) was iets hoger dan normaal (< 135 bpm). Na 2 uur en 7 min. terug op de Beukenlaan. Met bijna 22 km. komt het weektotaal op 55 km. Voldoende lijkt me.

Aanklampen langs bedrijventerreinen

Nadat we dinsdag al aardig wat kilometers hadden gemaakt, hakte de training van donderdag er lekker in. Gordon nam ons mee via Velp, Biljoen, over de bedrijventerreinen aan weerskanten van de A12 (de Beemd en ijsseloord II) en terug via Presikhaaf. Op deze route moesten we 3 x 15 minuten snelheid maken. Bij de eerste keer denk ik dan: 'als ik dat maar vol hou'. Makkelijker werd het niet, langs de bedrijventerreinen over de dijk, pakte we volop de wind. En in het derde gedeelte moesten we met gevaar voor eigen leven de kruispunten bij WC Presikhaaf zien te omzeilen. De snelheid moest tenslotte worden vastgehouden. Dat lukte niet helemaal. De eerste versnelling ging in 12,4 k/u gemiddeld, de tweede in 12,0 en de derde in 11,4. Vandaar dat we tegen de Monnikensteeg ons nog even uit mochten leven. Ik vond het genoeg en bleef achteraan hobbelen. De afgelegde afstand bedroeg ca. 16,5 km. Opgeteld bij dinsdag kom ik al op zo'n 32 km. Zaterdag zullen we het proberen naar 55 km. te tillen.

Improviseren in winterse omstandigheden

Ik had het al enigzins verwacht, op de baan viel niet te lopen. Het is zo'n beetje de plaats waar sneeuw het langst blijft liggen. Mijn trainingvoorbereiding voor 6 x 800 meter kan de koelkast in. Dan maar de fietspaden opgezocht van het bekende 'rondje Koningsweg'. Uitermate geschikt voor een duurloop met versnellingen. Ik had al over dit alternatief nagedacht, 2 VDL's van 10 minuten (12 - 12,5 km/u) en 1 TDL van 1 kwartier (13 - 13,5 km/u) was het vervangende programma. In de hoop dat de fietspaden goed beloopbaar zouden zijn en het dooiwater niet op zou gaan vriezen. Behoudens de brug over de A50, die spiegelglad was, ging het goed. Op de Koningsweg vormden zich nog wat obstakels. Zo'n zes pelotons militairen die zwaar bewapend en met camouflagestrepen op het gezicht moeilijk te zien waren. Oefening gelukt, zou ik zeggen. En enkele verraderlijk gladde plaatsen. Gelukkig hielden we ons allemaal staande. Af en toe moest ik ingrijpen. Tijdens de TDL ontstonden spontaan twee groepen. Maarten nam de tweede groep op sleeptouw. Na hergroepering was het zaak om de warm gedraaide lopers rustig te houden. Valt niet mee met twee dames op kop die al kletsend het tempo steeds opvoeren. Het laatste zware gedeelte van de Kemperbergerweg mocht er eigen tempo gedraaid worden. Ik testte me nog even op de laatste klim, ging lekker. Het was toch heerlijk om te lopen, zo in de frisse winterlucht. Tevreden keek ik terug op de gegeven training. Het is anders lopen, veel attenter zijn, constant bij de les blijven. Maar erg leuk om te doen. O, ja de sneeuw op de atletiekbaan was goed genoeg om nog even een sneeuwbalgevecht te houden!

Liepen we afgelopen donderdag nog in de stromende regen, vandaag hadden de weergoden een andere verrassing in petto. Een leukere moet ik zeggen. De wereld was wit, de kinderen in de buurt lieten hun vreugdekreten al vroeg horen. Toch nog elf lopers meldden zich op De Beukenlaan om hun voetstappen in de sneeuw te drukken. Jan (uit Zevenaar) had zijn fototoestel meegenomen en heeft fantastische plaatjes kunnen schieten. Hoewel ik een andere route in gedachten had, viel de keuze op bos en hei, met dit weer is dat nog meer genieten. De dooiende sneeuw en vooral modder maakte het zwaar, zo zwaar als een cross. Het weerbeeld wijzigde meerdere malen. Harde wind en sneeuw of hagel wisselde met zonneschijn. Ik voelde dat we de lengte beperkt moesten houden, voor mijzelf en voor de meeste lopers. De spieren en gewrichten waren nog steeds niet helemaal hersteld van de 7-heuvelenloop en de doordeweekse trainingen. Een klein groepje splitste zich nog even af. De rest hield het na 19 kilometer voor gezien. Nu lekker nagenieten, gelukkig hebben we de foto's nog!