Nog niet geheel hersteld

Ruim twee dagen pijnvrij. Ik verheugde me er op om weer een rondje te gaan lopen. Vanmorgen (samen met Sam) op pad. Goed gekleed, want het was f#@&*n koud. Zelfs een muts op mijn kop. Bij de aanblik in de spiegel dacht ik: 'hopenlijk kom ik geen bekenden tegen, het ziet er niet uit'. Maar ja, ik ben ook behoorlijk verkouden, dus nood breekt wet. Belangrijker was hoe mijn achillespees het zou houden. Het begin ging erg lekker, ik genoot van het (pijnvrij) lopen. Wel steeds (te veel?) beducht op een pijntje. Het ging zo goed dat ik dacht wel een uitgebreidere ronde te kunnen doen. Door de Rozendaalse bossen en via de Schelmseweg weer terug, één van mijn favoriete kortere rondjes. Na ca. 6 km. diende de achillespees (of is het het onderste deel van de kuitspier) zich aan, shit! Toch weer te overmoedig een te lange ronde gelopen. De rest van de route terug, nog zo'n 2,5 km. besloot ik afwisselend te dribbelen en te wandelen. Ik passeerde Maarten met zijn tien uur groep, en met jaloerse blik hoopte ik z.s.m. weer aan te kunnen sluiten bij de groep. Ik hou het toch op dinsdag. Heb nu toch minder last als afgelopen week. Maar weer koelen, smeren en maandag echt een 'kort' stukje lopen!

Blessureleed remt verslaving

Net afgelopen zaterdag een clinic gevolgd over blessurepreventie- en behandeling en nu zelf de klos. Ik wilde tijdens de clinic nog de hand opsteken na de vraag: 'wie is hier nooit geblesseerd geweest?'. Niet gedaan en terecht, ik heb nl. wel eens vaker te maken gehad met blessures, meestal kuit en bovenbeen, maar altijd snel weer hersteld. Mijn laatste ernstigere blessure dateert van een jaar of vijf geleden. Voor mijn ciko-tijd had ik veel last van mijn kuiten. Met behulp van krachttraining onder begeleiding van een fysio ben ik er toen van afgeholpen. Daarna heb ik baat gehad bij meer en dus regelmatiger trainen, wat via ciko goed lukt. Maar nu heb ik tijdens de Montferlandrun pijn aan mijn linker achiilespees. Ik voelde het al iets voor de start, maar als je je eenmaal onder het lopersvolk bevindt, haak je niet meer af. Na afloop voelde het ernstiger aan (stekende pijn). Ik maakte me direct grote zorgen: 'als ik maar niet in de situatie kom van weken- of maandenlange inactiviteit'. Iedereen kent de beruchte verhalen over (chronische) achillespeesblessures. Om zo snel mogelijk weer te kunnen hardlopen ben ik gelijk aan de slag gegaan met koelen (icepacking), cooling gel, massage, rekken en tantum. Overdreven? 's Maandags en dinsdags was ik nog pessimistisch, de pijn werd nauwelijks minder. Vandaag gaat het beter en denk ik dat ik niet langer dan een week aan de kant hoef te staan. In het weekend voorzichtig proberen (Jan neemt de snelle zaterdaggroep voor zijn rekening, met zulke resultaten kan hij zich niet langer verschuilen) en hopenlijk volgende week weer volop mee doen. Ik heb namelijk wel een ander chronisch probleem: ik ben loopverslaafd!

Haas en atleet

Gelukkig hebben we de foto's nog!

Geslaagd als haas in Montferland

Fantastische onstandigheden in s' Heerenbergh, een graadje of acht en een lekker zonnetje. Er kan dus hard worden gelopen vandaag. Niet te hard, ik had een opdracht. Haas spelen voor Cordien, ik had het haar beloofd. dat betekent het tempo zo gelijkmatig houden, maar uiteindelijk voor Cordien alles er uit te halen wat er in zit. Zij had een PR staan van ca. 1.07.30, gelopen tijdens d 7-heuvelenloop. Het begin was afgestemd op een eindtijd van 1.05.00, ambiteus maar de lat moet je een beetje hoog leggen. Zeker gezien het parcoursverloop is snel starten het slimste. De start was prima, Merlijn en Tonny sloten aan. De eerste 5 kilometer onder de 22 minuten. perfect op schema. Het zware gedeelte diende zich aan, de Peeskesbult. Het tempo moest terug. Merlijn en Tonny haakten af, Frans liepen we voorbij. Cordien had al aangegeven dat ze moeite heeft met heuvels. Gelukkig konden we ons bovenaan lekker naar beneden laten vallen. Via het onverharde keerpunt terug richting 's Heerenbergh. Ook deze weg loopt behoorlijk omhoog. Ik hoorde Cordien haar snelle adem, keek haar af en toe aan en zag dat ze er behoorlijk doorheen zat. Het tempo moest weer wat terug. De doorkomst op tien kilometer na ca. 44.30. 'Kom op Cordien, als we goed doorgaan kunnen we onder de 1.07 eindigen' riep ik haar bemoedigend toe. Ze knikte en klampte aan. Met nog 2 kilometer te gaan kwam Jan ons voorbij. Ik stond even in dubio, maar besloot me netjes aan mijn opdracht te houden. Een haas loopt niet voor zichzelf. Ik keek weer even opzij, kreeg een beetje medelijden, het afzien tekende zich af. In de stad loopt de weg weer naar beneden. Nog even alles uit de kast tot het finishdoek. Cordien eindigt in een persoonlijk record van 1.06.29. Missie geslaagd. Ik ben 2 seconden sneller, maar 7 seconden langzamer dan Jan. geweldig gedaan Jan. Ik maak me zorgen over een stekende pijn aan mijn achillespees, maar dat kan het goede gevoel van de Montferlandrun niet wegnemen!

Heerlijk avondje

Veel plezier met pakjesavond!

Twijfels over vorm voor Montferlandrun

Ik kom net terug van een kleine hardloopronde, ca. 8 km. Het begin voelde goed, lekker naar beneden richting Velperweg. Ik besloot een aantal keren een versnelling door te voeren. Nu begonnen mijn benen tegen te stribbelen. Mijn bovenbenen voelden zwaar en vermoeid aan. Op de Schelmseweg wilde ik nog even (ca. 1 km.) het tempo boven de 14 km/u houden. Dit als ultieme test voor de wedstrijd van zondag. Kostte erg (te) veel moeite. De twijfels slaan toe, de Garmin gaf ook al geen bemoedigende resultaten. Een gemiddelde hartslag van 153 bpm, en een max. harslag van 214 bpm! Ik had bij me zelf de druk voor het lopen van een PR tijdens de Montferlandrun al weg genomen, door het begeleiden van andere lopers. Cordien, Tonny, Merlijn?, wie nog meer?.. willen naar 1 uur en 5 min. eindtijd. Ik heb de opdracht om het tempo aan te geven, zo geleidelijk mogelijk. De tussentijden voor 1.05.00 zijn: 5 km.: 21.40 en 10 km.: 43.20. Dat is nog altijd een hele opgave, ook voor mij. Dat loop ik niet zo maar met '2 vingers in de neus', zeker niet met het gevoel van vandaag. Ik klamp me vast aan het feit dat ik tijdens een wedstrijd altijd meer kan. We zullen het zien zondag!

Voorbereiding 's Heerenbergh begonnen

De voorbereiding voor de Montferlandrun is begonnen. Dinsdag was de avond dat er nog volop gas werd gegeven, dat kon ook nog wel. De Fartlektraining was weer erg leuk om te doen. De eerste oefening de Paasberglaan omhoog viel me zwaar. Te optimistisch gestart, met de eersten omhoog. Had ik beter niet kunnen doen, ik ging 'dood' en moest het tweede gedeelte 'met de tong op de schoenen' uitlopen. Nog niet warm genoeg, denk ik. Dan de sprintoefeningen op de Laan van Klarenbeek. Ik kon me niet heugen dat ik uit alle macht heb gesprint. Leuk om weer eens te doen, al haalde ik prooi Edwin niet in. Hij mij ook niet trouwens. Mijn klokje gaf 23 km. per uur aan. Die van Jan 25 km/u, moet denk ik nog goed worden afgesteld. De Monnikensteeg als toetje, ook altijd uitdagend. Ging al een stuk beter als de Paasberglaan, lekker warmgedraaid nu. De donderdagavondtraining heb ik voorbij laten gaan. Erg laat thuis door files en de echte zin ontbrak. Komt bij dat het niet eens zo gek is om de training te laten lopen, met het oog op a.s. zondag (moet het voor mezelf toch goed praten). Morgenmiddag ga ik wel een uurtje lopen.