Gordon is 'Recreant van het jaar 2008'

Vanavond kon ik de titel 'recreant van het jaar' overdragen. De keuze was gevallen op Gordon. Gordon geeft al vele jaren training aan groep 5 en is vaak aanwezig bij harloopwedstrijden. Hem kom de prijs toe. Hij mag nu de wisselbeker een jaar lang thuis op de schoorsteenmantel zetten. Gisteren is die nog even opgepoetst door mijn lieftallige echtgenote (uit eigen beweging..). Elk jaar zijn er meerderen die in aanmerking komen voor de titel, de keuze is moeilijk. Gordon stelde direct na de verkiezing dat hij de criteria meer openbaar wil maken en de groep wil betrekken bij de uiteindelijk keuze. We (de trainers) gaan het er nog over hebben. Overigens was Gordon wel blij met zijn uitverkiezing, benadrukte hij. Bij mij hangt de foto van recreant 2007 nog aan de muur als stille getuige.

Korte spieren

Vanmorgen om half acht trad ik het spiksplintenieuwe gezondheidscentrun Presikhaaf binnen. Even later kwam fysiotherapeut Bjorn me ophalen. Met enige spanning liep ik mee, door een zaal met allerlei bewegingsapparaten. Zou ik die ook moeten gebruiken? Na veel vragen van Bjorn en de uitleg van mij over dat pijnlijke bovenbeen, moest ik op de bank liggen. Bjorn voelde wel een iets dikkere spier dan normaal, echt pijnlijk was het niet. De zijkant van mijn been was wel behoorlijk gevoelig, was normaal bij lopers volgens de fysio. De diagnose: enige overbelasting zou kunnen. Klachten worden veroorzaakt door korte bovenbeenspieren. Advies: de bovenbenen regelmatig rekken. Voor de training alleen dynamisch rekken. Daar gaan we weer, nu weer iemand die het nut van statisch rekken voor de training ter discussie stelt. Je brengt daarmee onspanning in de spieren, terwijl je ze juist op spanning moet brengen. Enfin, ik ga me er voorlopig aan houden. O ja, ook veel meer water drinken om gifstoffen van koffie en thee af te voeren (bier en wijn gelukkig niets van gezegd). Het belangrijkste: ik mag gewoon blijven lopen en over drie weken mag ik terug komen!

Genietend in de zon

Koud was het toen ik de deur uit ging, ik denk nog zo'n 4 graden onder het vriespunt. Maar met drie bovenlagen is dat te doen. Op de parkeerplaats Valkenhuizen druppelden de lange afstand liefhebbers binnen. Met een aardig clubje (9 pers.) liepen we via de derdekerstdagroute, over de A50 naar de Eerbeekseweg. Hier gingen Saïd, Jan en Sjaak verder naar Loenermark, zij volgen (eigenwijs) een eigen schema en gingen voor drie uur. De overigen gingen mee over de hei, genietend van de zon onder een strak blauwe hemel. Soms een pad met gladde stukken door ijsvorming. De weergoden waren ons weer eens goed gezind op deze Valentijnsmorgen. Ik liep verrassend lekker. Ook de anderen liepen erg goed en kakelden er vrolijk op los. Tonny liep voor het eerst mee en begint te ontdekken dat de lange afstand zijn eigen wetten kent. Zij moet daar nog aan wennen, bekende ze. Op de heuvels van het Kerkepad kregen Marlies en Jan Albert het moeilijk, maar ook zij bleven tot het eind keurig bij de groep. Maar na de respectabele afstand van zo'n 24 km. in 2 uur en 20 min. mag je je ook minder fris voelen. Ik voelde me tot het eind super en liep nog vrolijk de laatste kilometer naar huis. De snelle 27,6 km van Apeldoorn en de rustige periode daarna heeft me goed gedaan. Nu maar hopen dat de bovenbeenblessure (daar is tie weer) niet al te veel roet in het eten gaat gooien.

Toch naar fysiotherapeut

Mijn bovenbeenspier(en) van mijn rechterbeen zijn me al een tijd tot last. Voelde ik eerst alleen pijn onder het lopen, nu ook al overdag als ik gewoon wandel. Ik heb geleerd dat je dan al laat bent met ingrijpen en het chronisch is of dreigt te worden. Deze week voelde ik het weer tijdens de heuveltraining van dinsdag en de tempoduurloop over de Emmapyramide gisteren. Afgelopen maandag had ik nog wel een extra rustdag genomen. Om het voorjaar tot een succesvolle hardloopperiode te maken, kan ik het nu niet langer uitstellen om professionele hulp in te roepen. De afspraak met de fysio (dinsdag) is gemaakt, bij dezelfde praktijk waar Jan zo'n fantastische sjarretel kreeg aangemeten. Ik ben benieuwd wat de diagnose is. O Ja.. , morgen gewoon de lange zaterdagduurloop doen!

Lopen op bier

Na gisteren een aantal biertjes te hebben genuttigd op de erg gezellige verjaardagsparty van SARA Grace begon het serieuzere werk. Het komt goed uit dat dit de 'periodiseerweek' is volgens het marathonschema, het hoeft nu allemaal niet zo ver, lang en hard. Ik nam vanmorgen rustig de tijd en zag de regen langzaam minder worden. Rond 12 uur trok ik er op uit. Het bekende bos in bij het hek aan de schelmseweg net achter de A12. Mijn rechter bovenbeen voelde direct niet goed, speelde weer eens op. Ik besloot het te negeren en lekker mijn ronde te maken. De ondergrond erg drassig, een beetje mistroostig was het wel. Ik verwachte ieder moment een zwijn of een hert, maar dat ging niet door. Over het pad dat als onderdeel dient van ons (zomer)testrondje hadden de heren houthakkers (zijn vast geen dames) een aantal bomen dwars over het pad laten vallen. En opruimen, ....ho maar. Moest ik twee keer mijn weg zoeken door de heiplanten om de bomen heen. En het pad was al zwaar genoeg door de vele regen. Inmiddels werd ik ook weer flink nat. Bier blijkt een redelijk goede brandstof te zijn om te lopen, als de alcohol tenminste verwerkt is. Na 12.5 km. kwam ik drijfnat thuis.

Foto's midwintermarathon

Asselronde, 27,6 km
Ton: 1.55.34; Hubert: 2.06.21;
Peter 2.08.13; Wim: 2.08.19;
Gordon: 2.22.19

Midwintermarathon (2)

Ik had er best zin in vanmorgen. Ondanks de kou, ik had me er op gekleed. Met muts en handschoenen was het best te doen. Ook een extra tight als onderbroek tot bijna op de knieën moest extra warmte brengen. bijna onherkenbaar stond ik aan de start. het doel was gemiddeld 12,5 p/u lopen. Het eerste gedeelte door het prachtige buitengebied van het deftige A'doorn ging als een trein. De wind vaak in de rug, het zonnetje scheen nog. Ciko lopers Hubert en Peter bleven in de buurt. Ik liep vrij makkelijk, 13 p/u gemiddeld. Had alleen veel last van de korte tight onder de lange Hij schuurde nogal langs een plek waar je dit liever niet hebt, maar kon het ff niet oplossen. Na 16 km werd het zwaar, de wind ging parten spelen. Ijskoud en hard blies hij mijn tempo flink terug. Ik probeerde aan te klampen bij een groepje, maar ben daar niet goed in. te vaak kwam ik alleen te zitten. De gel die ik innam viel ook al niet goed. Op ca. 20 km. ging het beter, meer beschut en dalend naar Apeldoorn kon ik het oude tempo weer oppakken. Eindelijk... de finish, ik klokte 2.08.19 (12,9 km/u, hartslag 153 bpm). In 2007 liep ik 2.14.14. Zeer tevreden nam ik de medaille in ontvangst. Ton had een ongelooflijke 1.55 gelopen. Onze gedachten gingen uit naar Edwin die de hele marathon liep. We gokten op een tijd tussen de 3.30 en 3.40. We hebben hem niet eens zien finishen na een formidabel PR van 3.22. Conclusie: een echte wintermarathon met geweldige ciko-prestaties!