Som en Okken

'Je moet er wat voor over hebben', heet het dan. Op maandag heb ik het parcours verkend voor de dinsdagtraining. Erg?, dat niet. Ik vind het lekker om te lopen en zo kan ik me ook nog nuttig maken. Wel vond ik het maandag te ver om heen en terug te lopen (16 km.), dus liet ik me er per automobiel brengen door mijn lieftallige echtgenote. Waar heb ik het dan over? Landgoed Warnsborn en specifiek het rondje der Europese (indoor)kampioenen Bram Som en Arnoud Okken. Een fantastisch mooie ronde van 800 meter, gemarkeerd met infobord en 100 meterpaaltjes. Hier train(d)en deze atletiektalenten veel als ze even genoeg hadden van het rubber van de atletiekbaan op Papendal. Het leek me leuk om hier eens met de groep naar toe te gaan en enkele rondjes te doen. Overigens speelde mijn kuiten weer eens op toen ik terug liep naar huis, dus ik had enige zorgen voor de dinsdag. 

Het liep echter perfect. De ronde van Bram en Arnoud viel in de smaak, gezien het fanatisme waarmee de atleten om de beek en de Lakenfelder koeien in de wei scheurden. Ik had mijn energie bewaard voor het derde en laatste rondje en eindigde na 800 meter in 2 min 56 (16,4 k/u). Nadat ik op de terugweg nog even fanatiek had meegedaan aan een laatste versnelling, hapte ik later voldaan de bitterballen van Erik weg.

Duurloop met focus op HAN-KAN

Het begint te leven bij de ciko-lopers, je merkt dat de HAN-KAN marathon dichter bij komt. Jan berichtte in de Cikoerier over de duels tussen de duo's. De koppels zijn gevormd, al wordt er nog wel (soms noodgedwongen door blessures) gewisseld. De dames en heren zijn op zoek naar een sterke partner en schrikken nergens voor terug. Vanmorgen tijdens de lange duurloop vertelde Gerrie dat ze was 'ingeruild voor een jonge blom'. Om maar mee aan te geven dat de messen worden geslepen. Mooi dat Ursula meeliep tijdens onze prachtige route door bos en hei. Toch maar weer even 20 km. gelopen. Zo zijn wij ons tenminste serieus aan het voorbereiden om de felbegeerde moederdagprijs in de wacht te slepen. Ik heb geen zicht op de training(skampen) van de andere koppels, maar neem aan dat iedereen straks 'scherp' aan de start staat. 

Hiversum city run, van km. tot km.

Gemiddeld 4 min.13 per km. Na een snelle start in de eerste 2 kilometers zat ik er in de achste (4.27)  en negende (4.19) kilometer ruim boven. In de laatste km. kon ik, gedragen door het publiek en zicht op de finish, toch nog versnellen tot 4.12. 

Ik werd hiermee 65e (van 1124) in de eindrangschikking van de business-lopers. Ons GENZYME team eindigde als 13e van de 202 teams. 

Goeie tijd in Hilversum

Gisteravond had ik nog mijn bedenkingen. Mijn linkerkuit speelde op, deed eigenlijk gewoon pijn. De zelfmassage die ik toepaste werkte volgens mij averechts. Zal ik wel meedoen in Hilversum? Vanmorgen voelde het beter, ik ga dus gewoon mee, besloot ik. René belde nog af, dus samen met Frans en Bernard naar de sjieke 'Gooische matras'. Frans had 2 teams van Genzyme ingeschreven. Uiteiendelijk konden we één team met zes personen aan de start krijgen. Bij de start was het moeilijk om snel weg te komen. Met alleen de business lopers was het slalommen tot ongeveer 1 km. Die ging toch nog in 4.05 min. Ook de 2e kilometer ging hard. Frans liep naast me, schrok ervan en liet zijn tempo zakken. Ik ging door, over het Media park. De bloedsporen van Pim Fortuin heb ik niet gezien. Regelmatig vals plat omhoog, en weer naar beneden. Het middengedeelte '5 tot 8 km.' consolideren en dan richting finish. Veel enthousiaste toeschouwers. Mijn kuiten hielden het vol en brachten me naar 42,21 (14,2 k/u gem.) Ik ben tevreden. Bernard zat ruim een minuut voor me en Frans ca. 2 minuten achter me. Nog even nagenieten in het zonovergoten Hilversum en na een verdiend kopje koffie en een broodje weer naar Arnhem en lekker uitblazen in de tuin. Een goed besteedde zondagmiddag!

Onderweg naar morgen

Morgen loop ik voor het bedrijf van Frans de Nike Hilversum city run. Ben benieuwd hoe ik er voor sta, de afstand is tien kilometer. Het parcours gaat ondermeer door het centrum van Hilversum en het Media Park. Ik heb er zin in, het wordt volgens mij mooi hardloopweer. Ik zie het als een testcase richting de Han-Kan marathon (10 mei), alwaar ik met Ursula een estafette ga lopen. Mooie gelegenheid dus morgen om aan mijn snelheid te werken. Toch kon ik het niet laten om vanmorgen de lange duurloop mee te doen. Ik had me voorgenomen om niet langer dan 1 a 1,5 uur te lopen. Naast Maarten en Jaap verschenen de lange duurlopers van het eerste uur, Gerrie en Grace, aan de start. Een erg koude start trouwens, het was slechts 7 graden met een schrale Noord-oostenwind. Gelukkig had ik me erop gekleed. Met Gerrie in de groep de ideale gelegenheid om Warnsborn weer eens te verkennen. In een heerlijk relaxed tempo van zo'n 10,5 k/u liepen we een prachtige route. Langzaam warmde de omgeving en dus ons lichaam op. Na zo'n 50 minuten vond ik het welletjes en liep samen met Maarten via Zijpendaal terug naar huis. Ik klokte na bijna 1,5 uur af op 15 kilometer. Of het een goede voorbereiding is voor morgen?

 

Uitsloven zonder pijn

Het houd me toch steeds bezig, hoe houden mijn kuiten en bovenbenen het tijdens het lopen? Ik ben optimistisch gestemd na de laatste trainingen. Deze week heb ik hard getraind. Dinsdag werd het een soort 'fartlektraining', snelheidstrainingen op een steeds wisselend maar (heel) zwaar parcours. Donderdag 6 maal 940 meter in het bos op een ook niet al te makkelijke te belopen ronde. Ik heb me niet gespaard. Wel liep ik tijdens de trainingen steeds te letten op eventuele pijn in mijn benen. Het ging goed, dacht soms dat mijn kuiten opspeelden, maar het viel mee. De bovenbenen voel ik in ieder geval niet meer onder het lopen. Alleen nog een klein zeurderig pijntje aan de beruchte rechterkant. Ik hoop voorlopig de laatste keer te hebben geschreven over blessures. Heerlijk was het nagerecht dat Maarten ons donderdag voorschotelde. Zo snel mogelijk naar de verkeerslichten op de Schelmseweg. Jan Keemink en Maarten liet ik (noodgedwongen) gaan, maar Saïd liep ik voorbij (>17 k/u). Tot mijn verbazing en genoegen zag ik Jan net achter mij finishen. Hij kan nog versnellen en een tempo aanhouden van meer dan 10,5 per uur. Goed bezig Jan, gooi voorlopig de hartslagmeter aan de kant en ga lekker tekeer.

Geen wild in bos op Pasen

Vroeg uit bed op deze paasmorgen. Ik had beloofd dochterlief naar de manege in Rheden (haar stage-adres) te brengen. Voor mij de uitgelezen mogelijkheid om lekker vroeg een rondje te gaan hardlopen. Hond sam mocht mee. Nog wel even warm draaien en rekken, ik voelde me zo stijf als een plank. Ik had verwacht wild te spotten, zo vroeg in het bos (8.00 uur). Vannacht had het flink geregend en nu kwam er heel voorzichtig een zonnetje door. Ik dacht de ideale wildspot omstandigheden. Kom maar op met die herten en zwijnen. Maar nee, ik moest het zonder doen. Het enige dier (dat ik zag) in het bos had ik zelf bij me. Wel fantastisch, zo vroeg in het bos. Een rondje via Kasteel Rozendaal (9 km.), een van mijn favoriete rondjes als ik effe snel wil gaan lopen leek me op zijn plaats. Nog even tempo gemaakt op het laatste stuk Rosendaalseweg, dicht bij huis. Sam snapte er niets van waarom ik me zo uitsloofde en probeerde te vertragen. Ik kan met een gerust hart aan de paasbrunch beginnen.