Fotogalerij Midzomerrun 29 juni 2008

Met dank aan Anja

Goldrush van CIKO-dames

Het koste even wat moeite om me vrij te maken voor de Midzomerrun in Westervoort het leek wel of alle festiviteiten nog voor de zomervakantie op 29 juni even doorgedrukt moesten worden. Maar om 12.30 stond ik toch aan de start van de 10 kilometer. En het was zeker de moeite waard, de organisatie had in het kneuterige dorp aan de IJssel iets moois neergezet. Op maar liefst 5 afstanden kon er worden gestart, w.o. 2 jeugdafstanden. Makkelijk was het niet, ik had veel last van de wind die zich op de Pleydijk een ware tegenstander toonde. Hardlopers hebben wat dat betreft ook niet het buskruit uitgevonden. Neem een voorbeeld aan wielrenners die tegen de wind in prachtig in een 'waaier' rijden, of 'kop over kop' overnemen. Maar niets van dat alles, als je het probeert met een groepje, dan kijken ze je aan of je van Mars komt. A fijn, ik moest het dus alleen doen. Een strook los zand (bouwput van Rijkswaterstaat) maakte het extra zwaar. Mijn strijd eindigde op 43.49 min. (13,8 km/u, BPM: 177). Ik ben niet gelukkig met deze tijd omdat ik gehoopt had onder de 43 min te finishen. Wel veel beter ging het met een aantal andere ciko lopers. Vooral de dames waren niet te beteugelen. Ik noem: Ursula: 1e op de 5 km. (22,05); Anja: 3e op de 5 km. (23.48); Herma: 3e op de 10 km (47.08). Het was een ware goldrush! Onwaarschijnlijk goed, Chapeau dames! Ook Jan Albert (20,07), Edwin (20,13) en Ton (42,42) deden een duit in het goede zakje. Voor alle drie atleten een dikke PR, Bravo!. De prijsuitreiking was bijzonder met zoveel bekenden op het te kleine podium (alleen plaatsen 1 en 2, de rest van het houten blok was waarschijnlijk nodig geweest voor de kachel) . De dames werden verblijd met een bos bloemen en een kadobon. De eerste uitgesproken gedachte om 'broodloper' te worden, omdat dat nog al leuk wat oplevert, heb ik opgetekend. De dag werd uiteraard in stijl afgesloten met een gezellig samenzijn. Jan Albert toonde zich, met de diensten van Anja en Herma, een ware gastheer. Nagenietend keken we uit over de IJssel, de blik gericht op de skyline van Arnhem.

Herman bedankt!

Gisteravond stond het bij ciko in het teken van het afscheid van Herman Polman. Herman is tien jaar trainer geweest bij (wat nu) groep 5 is. Het afscheid was goed voorbereid. Al een week of zes geleden werden de eerste plannen gesmeed. Herman gaat eerst een laatste training geven en daarna storten we ons in het feestgedruis. De uitnodiging van Gordon luidde: 'Be there, Bring a friend, Run like hell, Drink a beer, Sing a song, Make a speech'. Nou aan alle voorwaarden werd voldaan. De training met zestig man en vrouw (groepen 3,4,en5) was een aparte belevenis. Ook Herman zal dat nog niet eerder hebben meegemaakt. De rek- en strekoefeningen gingen op zijn Hermans. Wie hem goed kent weet dat Herman dol is op het strekken van de bovenbenen in een hoek van 90 graden. Niemand kan het, alleen hij zelf. Ik ben dan ook altijd onder de indruk van zijn atletische vermogen. De training werd bijna even serieus toen we een ontmoetingsloop met versnellingen gingen doen en even later renden we nog een heuvel op. Daar bleef het dan ook bij. Snel douchen en dan afscheid nemen.
Alle ingrediënten waren aanwezig: taart, bier, nootjes /chips, kaas, slingers en natuurlijk speeches en kado's. Ulke, de oprichter van loopgroep 5 en, naar ik begrepen heb, de leermeester van Herman op trainersgebied, had mooie woorden. Hans Janssen deed namens de atleten en de overige trainers het woord. De kado's voor Herman en Wieke werden aangeboden door Tonny, Ursula en ondergetekende. Het hoofdkado, een zogenaamde 'pluim', een tegoedbon in te zetten voor allerlei aansprekende thema's. Het is een mooi afscheid geworden! En het moet gezegd: Tonny heeft bonuspunten verdiend in haar harde strijd (alles moet er voor wijken) voor 'Recreant van het jaar'. Aan mij is vriendelijk doch dringend verzocht als recreant v/h jaar in functie, een stukje voor de Cikoerier aan te leveren. Dat zullen we dan maar doen.

Bizarre omstandigheden

Werkend achter mijn pc op onze slaap/werk- kamer werd ik opgeschrikt door een hagelbui en windstoten die zijn weerga niet kent. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt (en ik heb toch al een redelijke leeftijd), hagelstenen zo groot als een pingpongbal (bevestigd door TV Gelderland) en enorme windstoten. Ik dacht even dat het platte dak het zou begeven. Dit dak heeft toch al een onbetrouwbare reputatie na twee lekkages. Gelukkig was het kort maar hevig. Snel naar buiten om de schade op te nemen en wat foto's te maken. Indrukwekkend om te zien hoe de weergoden hadden toegeslagen. Nog snel even een aantal grote hagelstenen in het vriesvak gelegd (als bewijs).
En wat doet een hardloper op zo'n moment, juist, de hardloopsloffen aantrekken en de omgeving verkennen (ik hou het op sightseeing, ik vind ramptoerisme een wat te heftige benaming). Nou, het leek wel of er driftig met napalm was gestrooid, ik liep op de verharde stoep eigenlijk onverhard over een bladerdek. Op de Geitenkamp stond een brandweerwagen met uigeschoven ladder richting een dakkapel. De straat was afgesloten. Ik liep door naar het bos. Ook in het bos voelde het 'unheimisch'. Het was nu weer drukkend warm, op sommige plaatsen koud door nog aanwezige hagel, waar de wind overheen blies. Zelfs het wild was onder de indruk. Ik naderde twee keer een ree tot op ongeveer tien meter. Na bijna 14 kilometer herstelloop bij ons in de wijk nog auto's gecontroleerd op hagelschade. Jawel, de deuken waren volop aanwezig. Mijn bolide was (bleek later) veilig in Rheden, alwaar het weer minder slecht was geweest. Al met al een opmerkelijke dag.

Groot Ginkelse Loop

De Groot Ginkelse Loop is een mooie loop in de bossen bij Ede. Drie jaar geleden voor het laatst daar gelopen, toen de halve marathon. Het was in de tijd dat Nederland in de ban was van de 'puma' die regelmatig in deze omgeving opdook. Ik heb hem (of haar) toen helaas niet gezien, maar wist nog wel dat ik 'dood' ging op die halve marathon. Benieuwd hoe het me nu zou bevallen. In ieder geval had ik de afstand beperkt tot 10,5 km. Het lijkt me wel goed om in deze periode wat meer aan mijn snelheid te werken. Waar ik dat idee vandaan haal weet ik eigenlijk ook niet. In ieder geval niet wetenschappelijk onderbouwd. Misschien heb ik gewoon even geen zin in de lange afstand. Het plan was om met het voltallige K-team (zie han-kan estafette) te starten, maar helaas. Jan kon vanwege de bekende teenblessure niet meedoen en Edwin was nog niet hersteld van een keelontsteking. Wat een ellende allemaal! Gelukkig liet Herma me niet in de steek, sterker nog ze heeft me naar Ede vervoerd en weer netjes thuisgebracht.
Dan de loop van vandaag. Ik begon optimistisch, de eerste vier kilometer in de slipstream van een vrouw die later de winnares bleek te zijn. Maar het werd zwaarder en zwaarder. Na zo'n zes kilometer moest ik echt wat gas terug nemen, als ik nog een beetje normaal wilde finishen. Steeds weer dat losse zand en die hoogteverschillen (niet hoog, maar wel afmattend). Ik vond het een slopende race, kon af en toe wat op adem komen op een verhard fietspad maar baalde dan weer als we het bos in werden gestuurd. Deze gedachten zeggen genoeg! Het eindigde in 46.32, ver boven mijn streeftijd van 45 min. Herma liep een stuk beter dan een aantal weken geleden in Oosterbeek. Met haar tijd van 49.43 (3e in de categorie V45) was ze tevreden. Vermeldenswaardig zijn de prestaties van ciko-dames Tonny van Vugt (1.42.05, 1e in cat. V35) en Jos Kleijn (1.47.19) op de halve marathon. Je kon aan de getekende gezichten van Frans van Huizen (1.49.14) en Hans Bugter (1.40.24) aflezen dat het behoorlijk zwaar was geweest. Nu het er op zit en ik dit bericht zit te tikken gaan mijn gedachten uit naar de wedstrijd van vanavond: Holland tegen Rusland. Een sympathieke vent die Hiddink, waar ik veel bewondering voor heb. Maar ik hoop dat we na afloop uit volle borst kunnen zingen: 'Guus goa noar Huus, want de Koei'n stoan op springen'.

Testrondje

Donderdagavond was het weer tijd voor het testrondje van groep 5. Het zomerrondje op de Rozendaalse hei, het winterrondje gaat over het fietspad heen en terug langs de A50. Ik heb er niet altijd even veel zin om me uit te sloven op zo'n trainingsavond. Ik vind het lekker om hard te trainen, maar dat testen doe ik met wisselend gevoel. Ik test me liever in andere (echte) wedstrijden. Toch is het zo, dat ik me meestal laat meeslepen om hard te lopen. Je wilt toch niet onderdoen voor je loopmaten, een beetje concurrentiegevoel is aanwezig. Vanavond had ik me voorgenomen om me eens niet uit te sloven en het met het oog op de 'Groot Ginkelse loop' rustiger aan te doen. Wel een lekker tempo lopen, maar nooit in het 'rooie'. Dat is me gelukt! Over de 3,4 km. deed ik 16,08 min. De vorige keren, als ik wel mijn beste beentje voorzette, eindigde ik zo tussen de 14,20 en 14,40. Anderen die eigenlijk ook niet zo hard hadden willen gaan, complimenteerden mij met het ingehouden lopen. Zij zouden het niet kunnen. Nou, zo moeilijk was het nu ook weer niet. O ja, op ons parcours reed op hetzelfde tijdstip een paard met koets. Ik als 'paardenkenner'(eigenlijk noodzakelijk kwaad om thuis af en toe eens een gesprek op gang te brengen), vroeg of het paard een Hackney was (een zeer goed tuigpaard). Ik had het goed, zei de man, verheugd dat die rare hardloper zijn knol herkende. Ik was te laat om te vragen om achterop mee te rijden. Dan was het toch wel een uitermate rustige loop voor me geworden met waarschijnlijk ook nog een supertijd en verbaasde gezichten van de anderen. Helaas!

Ploeteren

De avond begon met slecht nieuws. Jan es-em-es-te dat hij met klussen een blauwe teen had opgelopen en niet ging hardlopen. Jan, kijk toch eens uit en laat die moeilijke dingen aan anderen over. Dan de training. Volgens de 'Van Dale' staat het onovergankelijk werkwoord 'ploeteren' voor: 1. met moeite waden en 2. hard werken. Ik wist op voorhand niet dat deze betekenissen van de titel van dit bericht, zo treffend waren voor de training van vanavond. In verband met de 'oranjegekte'(onze jongens moesten om 20.45 een nog vrijwel onbeduidend potje ballen tegen huilebalk Mutu en de zijnen), werd de training ingekort, maar wel extra zwaar gemaakt. Althans zo voelde ik het. Maarten nam ons mee naar park Klarenbeek al waar we na het gebruikelijke rekken en oefenen in loopbewegingen, de training afwerkten. Lekker dicht bij huis, dus straks om acht uur bijtijds terug. De kern van de training bestond uit het rennen van rondjes of vierkantjes (vorm is minder van belang) om en tussen weiden met aandachtig kijkende, soms ook enthousiast mee huppelende paarden (Jolanda en Arlette hebben wat gemist). Omdat het alleen maar heuvels zijn die je op deze prachtige (op het buitenland lijkende) locatie tegen komt, werd het behoorlijk zwaar.
Het speelde ook mee dat het toch maar een 'korte' training was, dus extra hard er tegenaan. Mijn hartslagmeter had ik gelukkig niet om, anders had ik me waarschijnlijk zorgen moeten maken. Om acht uur zat het er op en spoedden we ons met een aantal hardlopers naar de douches en vervolgens naar Joop zijn domein in Velp. Onder het genot van een biertje en wat nootjes (zo hoort het tenslotte) met zijn allen naar het voetballen gekeken. Gelukkig kon de teen van Jan deze bijeenkomst wel aan. Het begint gewoon te worden dat Holland makkelijk wint, dus de 2-0 (Huntelaar en Van Persie) tegen de Roemenen was geen verrassing meer. Joop: leuke tent, goed georganiseerd!