Hard worden

'Hard worden', 'kerels maken (sorry dames)', een aantal termen om vooral het mentale aspect van de sporter te trainen. Je lichaam fysiek trainen is één, maar je moet ook over de juiste (doorzetters)mentaliteit beschikken om echt wat te bereiken. Balkenende had het al over de 'VOC mentaliteit' (overigens is het niet mijn gewoonte om me achter een uitspraak van onze premier te scharen).
Nou, zijn wij (de lopers van groep 5) geen topsporters, maar sommige wetten gelden voor elk niveau. We discussiëren (of 'klagen' zoals je wilt) vaak over de zwaarte van de training. Ik doe daar ook aan mee. Maar ik weet wel dat zo'n training als deze avond goed voor ons is. Als je tenminste enige ambitie hebt om vooruitgang te boeken, maar daar ga ikvanuit als je meeloopt in groep 5.
De 3 x 2000 meter (dit keer klopte het precies) tegen de hellingen van park Klarenbeek op, kan als zwaar worden aangemerkt. De mentale weerbaarheid moest behoorlijk worden aangesproken. Wat mij betreft mag de koers (wielerterm) één keer in de week dusdanig hard worden gemaakt dat de 'roep om je moeder' en/of het 'vervloeken van de trainer' boven komt drijven.

Pijntjes tijdens alternatieve zaterdagmorgenloop

Ik ben gewend om zaterdagmorgen een rustige lange duurloop te doen. Deze week kwam het er niet van. Het was geen 'normale' trainingsweek. Zondags een 5 km. wedstrijd, woensdagavond een 12 km. cross, donderdagavond rustig uitlopen en gisteren de airborne wandeltocht. Om toch een beetje normaal de week af te sluiten, met Jan afgesproken om op zondagmorgen samen een langere duurloop te doen. Misschien 2 uur, maar 1,5 zou ook kunnen. Allebei klaagden we over (spier)pijntjes, dus zouden we het eerst eens 'aanvoelen'. Een massage zou niet verkeerd zijn, opperden we. Ik voelde lange tijd mijn achillespees opspelen, maar had nooit het gevoel dat ik iets kapot zou lopen. Het werd dus toch 2 uur, ongeveer 21 km. Droog hielden we het niet, schijnt niet te mogen in deze Hollandse zomer. In de regen heb ik dan wel de neiging om het tempo omhoog te gooien, denkend aan de warme douche thuis. Dus goed om rekening te moeten houden met elkaar. Ik beschouw deze training als de eerste voorbereiding naar de a.s. zondag te lopen Bridge to Bridge (10 e.m). Daar ga ik een aanval doen op mijn PR op deze afstand: 1.09.45 is de te kloppen tijd, vorig jaar gelopen.

Airborne, wandelen en gedenken

De Airborne wandeltocht, ik loop al mee vanaf jeugdige leeftijd. Eerst met familie en sportclubs. Later met vrienden, Jolanda en onze kinderen. Vandaag heb ik de 26e medaille opgehaald, Ruben de 10e. Samen vanmorgen op pad naar Oosterbeek om 15 km. te lopen. Het is zeker niet alleen het wandelen dat aantrekkingskracht op mij heeft. Sterker nog, ik ben er helemaal niet zo'n fan van. Het duurt me te lang en krijg altijd spierpijn. Ik loop liever 15 km. hard. Maar het is vooral de historie die er aan kleeft. Het bijzondere verhaal van de 'Slag om Arnhem' in september 1944. Ik woon mijn leven lang in deze regio en vind deze geschiedenis vooral fascinerend, omdat het zich allemaal op herkenbaar terrein heeft afgespeeld. Iets wat dicht bij gebeurt, raakt je het meest. Dikwijls gaan we tijdens de tocht even kijken naar de oorlogsgraven. Steeds verbaast het me dan weer dat er rijen militairen liggen (vooral engelsen en polen) van amper 19 jaar. Indrukwekkend! Ik denk dan terug aan de tijd toen ik zelf 19 was en in militaire dienst zat. Ik zou er niet aan moeten denken om in den vreemden oorlog te moeten gaan voeren. Wat zou ik bang geweest zijn. Ik kan dan wel een ouderwetse sentimentele zeur zijn, maar zo'n wandeltocht is een belangrijk evenement om voort te zetten. Sport brengt mensen bij elkaar, 30.000 op een kluitje en er valt geen onvertogen woord. Het lopen ging lekker, samen gestart met Herma en Hilde (10km.) en Ursula met Thijs (25 km.). Op het 15 km traject een straf tempo aangehouden. Ruben deed het prima. Langs de herkenbare plekken van de Stuwwalloop, de Italiaanseweg en het Dunoplateau. En ingehaald met bloemen van Jolanda. Wat wil je nog meer!

Sociale hersteltraining

Uitlopen na een wedstrijd, is een vorm van actief herstellen. Ik was er in ieder geval wel aan toe. Mijn benen laten zich voelen. Een achillespees (of lage kuit) speelt op. Gelukkig hebben de meesten van groep 5 incl. de trainer gisteren in Rozendaal gelopen, dus allemaal blij met een zeer rustige training. Nog even gaan de gedachten terug naar vorig jaar. De nietsontziende Gordon joeg ons toen, onder het mom van hersteltraining, over het Rozendaalse veld naar de brandtoren. Uiteraard in een flink tempo met versnellingen en een uiteindelijke afstand van 17 kilometer. Bij meerderen staat deze training nog in het geheugen gegrift als de zwaarste hersteltraining ooit, zeg maar gerust 'waanzin'! Het was nu een stuk beter, prima Maarten. De training wordt dan meer een sociale praatgroep, later aan de bar voortgezet onder het genot van een drankje en met door de lieftallige bardames (Herma en Ursula) voorgeschotelde hapjes. Ik moet wel oppassen dat ik geen buikje krijg, zoals Jan.

Echte veldloop, geen veldheer

De plensbuien s' middags in Tiel voorspelden een modderig en zwaar parcours in Rozendaal. Zou het meevallen in Arnhem en omgeving, vroeg ik me af? Nou het viel dus niet mee. Liefhebbers van veldlopen in optima forma kwamen aan hun trekken. Zij die dit goed aankunnen zou ik als 'veldheren (of -vrouwen)' willen betitelen. Nat, modderig en glibberig waren de paden waar we overheen werden gedirigeerd. De zuigende werking van de bodem eiste zijn tol. Verbeten deed ik mijn best om een acceptabele snelheid vast te houden. Ik wilde immers binnen de 53 minuten finishen. In de bochten van de eerste kilometers gleed ik weg en kon me nog net staande houden. Iets wat niet bij iedereen was gelukt, bemerkte ik na de finish. Na het bochtige en heuvelachtige gedeelte volgde het zand van het welbekende 'testrondje', door sommigen 'de tankbaan' genoemd. Na afwisselend de linker en de rechterkuit begon ik nu de achillespezen te voelen. Herbert van groep 5 snelde me voorbij. De eerste vrouw (Marije Dippel) had ik constant in het vizier, maar ik was niet bij machte om haar te achterhalen. Ik telde de kilometers af. Nee, ik had het niet naar mijn zin tijdens het lopen (waar ben ik mee bezig?). Ik wist al lang dat ik mijn target niet zou halen. Het kerkepad vormde de laatste zware opgave. Ik moest weer flink terug in snelheid. De laatste kilometer kon ik over het verharde pad toch nog versnellen. Ik had de veldloop bedwongen in 54.16 (13 km/u). Uitblazend zag ik de ene na de andere ciko'er binnenkomen. Cordien kon als derde vrouw weer een prijs in ontvangst nemen (sommige dingen worden al heel gewoon). De verhalen van de anderen aanhorend, sterkte me in mijn overtuiging dat ik toch een zeer acceptabele race had gelopen, maar ik zou me toch geen 'veldheer' willen noemen. Met een tevreden gevoel over mijn prestatie nam ik het 'functionele jubileumshirt' in ontvangst.

Vooruitblik Rozendaalse Veldloop

Als het even kan, loop ik altijd de Bedriegertjesloop (juni) en de Rozendaalse Veldloop (september) in het buitengebied van het pittoreske Rozendaal. Er kan rustig van een thuiswedstrijd worden gesproken. Op de fiets naar het millionairsdorp. Omkleden in het historische pandje van de Dorpsschool heeft ook iets idyllisch. Na afloop koffie met de plaatselijke lekkernij. Morgen wordt voor de 25e keer de veldloop georganiseerd. Deze jubileumeditie levert voor de deelnemers, volgens de (bescheiden) website, een functioneel loopshirt op. Des te meer een reden om mee te doen. Voor mij is het een prijs, die ik op een andere manier nooit haal. Meestal hebben ze ook nog een verloting op startnummer. Ik weet niet hoe vaak ik al aan de start heb gestaan. Ik gok op 7 keer. Ook was ik nooit zo precies in het bijhouden van de gelopen tijden. Ik heb er nog een aantal in mijn (papieren) archief gevonden. Tijden uit de jaren '90 van de vorige eeuw. Toen was de afstand trouwens nog 12,5 km., dus niet goed te vergelijken met de 12 km. die we nu mogen lopen. Al is mijn ervaring dat de afstanden in Rozendaal met een paar korreltjes zout moeten worden genomen. Dinsdagavond niet getraind, niets meer gedaan na mijn 5 km. race van afgelopen zondag. Ik verschijn dus fris aan de start en ga voor een eindtijd van < 53 min.

Foto's Sevenaerrun 2008

Foto's gemaakt door Edwin Castelein.


Meer foto's gemaakt door Margit Brussé: zie internet