Oosterse therapieën

Een geheel nieuwe ervaring en een poging om van mijn (sluimerende) blessures af te komen. Ik waagde me op het pad van de eeuwenoude Oosterse therapieën. Voetreflexmassage, reiki, en Quantum-touch, om maar eens wat te noemen. Zweverig? Ik vind het meevallen. Het was heerlijk en tegelijk heel apart om te ondergaan. Niet eng. Met een rustgevend muziekje en sfeervolle kaarsjes op de achtergrond, onderging ik het gedwee. Soms een tinteling over mijn hele lichaam, die overigens bedekt werd door een deken. Mijn kleren bleven trouwens ook allemaal aan, op mijn sokken na dan. Een pijnlijke aanhechting bij een teen, waar ik al lang last van had, verdween door de Quantum-touch techniek. Mijn kuit is ook behandeld, maar dat kost nog wat meer tijd. Zo ook mijn bovenbeen. Ik kan er ook zelf mee aan de slag met de snel aangeleerde techniek. Heb eindelijk het gevoel dat de blessures / blokkades worden aangepakt. Zo lang de fysio weigert te masseren, zoek ik mijn heil elders. Ik ben een interessant geval vond Myrna.

Samen in galop

Heerlijk was het gisteravond om te lopen in het bos. Ongeveer 20 graden en leuke begeleiding. Samen met Arlette, gezeten op Esprit (onze knol) liepen we van Manege Midden Heuven naar Velp en weer terug. Ik begin op te leven bij deze temperaturen. Alles gaat een stuk makkelijker als ik het warm heb en lekker kan zweten. Voordeel voor Arlette is dat ik knechtje kan spelen en de hekken bij de wildroosters kan openen zodat zij kan blijven zitten. Esprit vindt het ook leuk, houdt mij steeds in de gaten. Niet verwonderlijk, ik zorg dat ik er af en toe wat lekkers geef. Zo zijn dieren, wie ze voert, die heeft ze. Samen liepen we een tempo dat vaak tegen de 13 k/u liep. Best pittig voor mij. De steile heuvels in het parcours zorgden ervoor dat ik gas terug moest nemen. Deze ronde zit alles in, vlakke stukken, vals plat en heuvels maar is vooral ook erg mooi. Wilde zwijnen kijken ons na, bleven gelukkig op afstand, al had ik een enorme beer niet gezien. Terug op de manege klokte mijn garmin 9,5 km. Esprit werd direct in de watten gelegd, (warme) douche en eten, ja, ja.... Ik moest nog even wachten tot thuis om verwend te worden. De rijstevlaai smaakte super!

De trainingen deze week stonden wat mij betreft in het teken van testen van mijn kuit. Zaterdag's 4 april was ik gestopt met de lange duurloop wegens opspelende rechterkuit. Dinsdag had ik nog geen vertrouwen. Na veel rekken en smeren meende ik dinsdag overdag voor het eerst geen pijn meer te bespeuren. En het ging goed, ondanks de ferme test. Drie keer 3000 meter tempo op een heel zwaar zanderig en heuvevelachtig parcours. Ik spaarde me niet, wetende dat dat eigenlijk niet verstandig was. Alleen de laatste ronde dacht ik iets te voelen en nam wat gas terug. Toch liep ik 2 ronden binnen de 15 min. (12,8 k/u).

Donderdag

Dit goede gevoel en vertrouwen nam ik mee naar donderdag. Gordon nam ons op sleeptouw over wederom een heel zwaar parcours. Makkelijk liep ik niet. toch deed ik mee aan drie van de vier versnellingen. Nu voelde ik mijn kuit wel, maar voor mijn gevoel weer op een hogere plek dan eerst. Op zo'n moment ben ik er wellicht te veel mee bezig. We sloten af met de beklimming van de enige echte Geitenbult, een kuitenbuiter van de eerste categorie. Moe maar tevreden begon ik aan de rekoefeningen aan de rand van de atletiekbaan. Bijna 17 km. kon ik bijschrijven.

Foto's marathon Rotterdam

Marathon Rotterdam (2)

Wat een fantastische happening. Mooi om eens mee te maken vanaf de kant, al had ik in mijn hart liever meegelopen. De ciko-atleten hebben zich fantastisch door de ontberingen heengeslagen. Want superzwaar blijft het, ik heb heel wat ellende gezien onderweg en dan heb ik nog niet eens de 5 en 6 uur lopers gezien. Dan blijken de ciko-lopers toch goed getraind te zijn. Mag ik toch persoonlijk wel een klein beetje trots op zijn, als trainer van groep5, de zaterdagmorgengroep en samensteller van het veel gebruikte marathonschema. Daarnaast heeft een ieder gewoon zijn /haar eigen route gevolgd en niet zonder resultaat. Na een koele start werd het toch weer warm voor de lopers. De toppers, die we nauwelijk hebben gezien hadden er geen last van gezien het supersnelle parcoursrecord. Duncan Kibet en James Kwambai vochten om de winst Het verschil op de finishlijn was zo klein, dat beide Keniaanse atleten dezelfde toptijd achter hun naam kregen: 2.04.27. Fantastisch, maar daarvoor waren de vele ciko-supporters niet in Rotterdam. Wij kwamen voor Ton, Saïd, René, Jan, Tonny en Edwin. En zij stelden niet teleur. Op drie plaatsen hebben we ze kunnen volgen, na 11km, 26km en 500 m voor de finish. Ton liet iedereen zijn hielen zien en liep in zijn eerste marathon naar een ongelooflijke 3.13. Saïd (3.37 PR), René (3.44 PR, debuut) en Tonny (3.40 PR, debuut) liepen ook een geweldige race. Edwin (3.54) en Jan (4.09) waren wat minder tevreden met de tijd, maar vergeet niet dat uitlopen sowieso een prestatie van formaat is. Ik heb samen met de andere supporters een geweldige dag gehad. Het smaakt naar meer, maar dan weer als deelnemer!

Balen, balen en nog eens balen

Ik word er strontziek van. Weer een blessure te pakken. Vorige week had ik al last van mijn rechterkuit, maar dinsdag tijdens de training ging het goed. Vanmorgen kwam de pijn heviger terug, al na enkele kilometers. Daarom nam ik, met pijn in het hart, op het Kerkepad afscheid van mijn medelopers. Ik legde de route nog even uit aan Moniek, Marlies, Erik, Jenny en Hans en verdween richting Rozendaal. Rustig dribbelend en wandelend kwam ik thuis. Onderweg koortsachtig nadenkend over de gevolgen. Kan ik binnenkort nog wedstrijden lopen zoals de Han-Kan? Het lijkt allemaal steeds verder weg. Hopelijk denk ik morgen weer wat positiever, maar voel me nu een 'kruk' met meerdere blessures (bovenbeen en kuit). Ik lijk verdomme Arjan Robben wel, de 'man van glas'. Eerst maar eens nadenken over herstel en hulp inroepen van de fysio. Voorlopig weer allerlei rekoefeningen toepassen, ...maar ik wil lopen!

Marathon Rotterdam

Het houd me al langer bezig, dit weekend moet het dan eindelijk gebeuren. Zes ciko-maten gaan de 42,2 km. in de maasstad bedwingen. Ik was even bang voor het weer, had een deja-vu, de extreem warme editie 2007 die is stilgelegd en waar ik zelf ben uitgestapt. Maar zover gaat het niet komen, het weer zal gunstig zijn (ca. 14 gr.). De omstandigheden zijn dan wel goed, er zitten wel een paar zorgenkindjes bij de ciko-atleten. Tonny tobde onlangs met haar achillespezen. René en Ton hebben wegens ziekte niet de ideale voorbereiding gehad. En dan natuurlijk Jan, tsja ....een geval apart. Heeft altijd wel een pijntje en heeft nu nog pijn aan zijn kuit. Jan twijfelt zelfs of hij gaat lopen. Jan, kom op..het gaat goed, je hebt er zo naar toegeleefd. Altijd starten en dan zie je wel. De vorm van Saïd en Edwin is uitstekend. Edwin zou zijn PR wel eens kunnen gaan verbeteren en ampersant mijn PR. Ze hoeven het niet alleen te doen, er zal een grote groep supporters meereizen. De verwachtingen zijn hoog gespannen. Heel veel succes!