Berenloop

Na een niet zo'n goede voorbereiding, toch een goede race gelopen. Vrijdag was het nachtwerk, met de ciko-maten veel bier gedronken in een kroeg in Midsland. Wel een beetje uitgelopen op zaterdagmorgen, maar fit? Niet dus.., ook de paracetamol kon geen wonderen verrichten. Zaterdag redelijk koest gehouden. Samen met mijn chalet-genoten leefden we bewust toe naar de grote dag. Ik voelde me goed op zondag. Hoe zou de loop gaan? Het weer zat mee, mist en geen wind. Wind is vaak mijn grootste vijand, dus die had ik bij voorbaat verslagen. Op de fiets naar West proefde je al de geweldige sfeer, versierselen met vlaggen en beren. Af en toe een stuk muziek. Geweldig zoals de eilandbewoners er mee bezig zijn. Dan de loop: in een treintje met Edwin, Herma en Jan liepen we de eerste 10 kilometer een behoorlijk tempo. Ik twijfelde of ik dat vast zou kunnen houden en probeerde de ontspanning te zoeken in het lopen. Het liep heerlijk op deze manier, totdat Edwin iets meer gas gaf. Ik pikte aan en samen met Edwin liep ik in perfecte cadans de laatste kilometers naar het strand. Op het zand kon ik het niet meer bolwerken en vervolgde alleen mijn weg. Mijn hartslag kon ik niet controleren, de Garmin trof ik 's morgens leeg aan. Misschien niet eens zo slecht, ouderwets lopend op gevoel. Ik trof Hans Rietberg, hij was ruim vier minuten eerder gestart. Het laatste gedeelte door de bossen, hield ik mijn snelheid aardig vast. Ik kon zelfs nog versnellen, maar zag Edwin niet meer terug. Jan en Herma vertelden dat ze mij in het vizier hadden, maar konden het gat niet dicht lopen. Het laatste stuk over de rode loper zette ik aan voor de eindsprint. Mijn nooit verwachtte eindtijd: 1.40.28 (12,6 k/u). Een prima race als afsluiting van een erg leuk weekend!

You never walk alone

De training van gisteren tijdens de trainerscursus voelde niet als 'genoeg voor het weekend'. Ik wilde nog een rondje lopen in eigen vertrouwde omgeving, door de prachtige herfstbossen. En mooi was het, de verkleurde bladeren, de herfstgeur en een mistige vochtige lucht. Rustig pendelend op weg naar Warnsborn, begroette ik Bart Lelie (ontmoeting nr. 1). Om het voor me zelf zwaarder te maken besloot ik 2 'Bram Som' ronden te lopen op snelheid. De eerste ronde (800m) ging in 3.26 min. Na even op adem gekomen te zijn en de blaas geledigd te hebben, liep ik de 2e ronde in 3.19 min. De snelheid voelde goed, een leuke ronde om te lopen trouwens (maar dat wist ik al). In betere vorm wil ik eens proberen onder de 3 minuten te lopen. Na de 2e ronde 'Bram Som' begroette ik Hans Bugter (ontmoeting nr. 2). Nu was het tijd om richting huis te lopen, langs Sonsbeek en Rijnstate, mijn hartslag in de gaten houdend. De gemiddelde hartslag bleef netjes onder de 150 BPM. Op de Bosweg begroette ik Roel de Hond (ontmoeting nr. 3). Wat blijkt: alleen op pad maar 'you never walk alone'. Na 16,1 km. deed ik thuis nog wat cooling down oefeningen en zag tevreden terug op deze trainingsloop.

Trainersopleiding (1)

Vandaag was het zo ver, de officiële start van de trainersopleiding (looptrainer niveau 3). Na afronding van de opleiding mag ik geheel zelfstandig trainingen verzorgen, ..ja, ja. Er komt nogal wat bij kijken, het is vooral veel. Nederlanders zijn er goed in om zo'n opleiding heel (te) professioneel te benaderen en vervolgens te verzanden in papierwerk. In dit geval digitaal papierwerk, want er wordt gebruik gemaakt van een 'ELO, Electronische Leer Omgeving van de Atletiekunie. Hier kun je alle informatie vinden over de opleiding. Een paar termen die gangbaar zijn: Praktijkbegeleider (Maarten is mijn PB, was helaas op vakantie); Leercoach (staan voor de groep tijdens de zaterdagbijeenkomsten); PVB's (Proeve van Bekwaamheid, ik moet er vier halen geloof ik); PVB beoordelaar; Portfolio uploaden in je ELO; etc. Heb je hem nog? En dat alles voor mijn hobby. Leuk is dat Dick Leseman dezelfde opleiding volgt, kan ik ook met hem af en toe sparren. Vandaag dus de aftrap op het mooie trainingscomplex van Argo in Doetinchem. In het praktijkgedeelte verzorgde ik het onderdeel 'loopspel'. Ik had iets bedacht met een estafette en opdrukken. Ging best goed, bij iedereen kon je wel merken dat ze al training geven. Nu het vervolg, groep 5 zal er wat van merken. O ja, mocht blijken uit dit verhaaltje dat het niet leuk is, dan is dat een misverstand. Het is leuk om meer kennis over het lopen te verkrijgen. Ik heb er veel zin in!

Test- of herdenkingsloop

Een aantal van de aanwezigen vanmorgen wilden zich nog even testen voor de Berenloop (21,1 km.) over twee weken. Ik ook dus, benieuwd als ik was naar mijn fitheid op dit moment als ik twee uur hardloop. Rustig moest het gaan en dat ging het ook. Ik heb maar één keer gehoord dat het te snel ging en dat heuvel af. Tonny vond het tijd voor een cultureel uitstapje en nam ons mee naar het 'moffendorp', een kleine vervallen nederzetting van bunkers, op het hoogste punt van de Veluwe. Hier stond in WOII een hoge zendmast, aldus Tonny. Een soort van grafsteen met de zin ' hoe laag kan een mens dalen' gaf diepere betekenis aan deze herdenkingsplek. De extra meters door dit uitstapje werden later door enkelen behoorlijk gevoeld. Erny had het moeilijk, Ursula liep er ook niet meer okselfris bij en Wil liep eerst nog een tijdje voorop maar moest dat uiteindelijk ook bekopen. Met mij ging het goed, al blijft de hartslag aan de hoge kant voor mijn doen (153 bpm.). Tevreden constateer ik dat ik vanmorgen 24,5 km. heb afgelegd, zonder problemen.

Terug in de groep

Samen met Edwin sloot ik vandaag weer aan in groep5. Ik was er klaar voor, na enkele weken alleen trainen en lopen in het K-team. Was ik er wel klaar voor? Dat was eigenlijk de vraag. In ieder geval had ik er ontzettend veel zin in om weer met de groep te trainen. Op het programma stond één van mijn lievelingstrainingen, VDL heen en terug naar de Emmapyramide. Mooi overzichtelijk en uitdagend traject. Op de heenweg werd ik direct op kop gezet door Maarten. Samen met Jan bepaalde ik het tempo. Het liep lekker, hartslag wat hoog, maar genoeg conditie en kracht om goed de heuvels bij Rozendaal op te lopen. De echte uitdaging zat hem in de terugweg, eerst de Emmapyramide (= muur van Aalbers in Posbankloop) slechten en dan in een behoorlijk tempo de Schelmseweg aflopen. De Kerklaan in Rozendaal werd me te veel. Op deze heuvel kon ik de (langzame!) groep niet bijhouden, althans niet zonder te forceren. Verstandig pakte ik mijn eigen tempo. Edwin was sociaal en bleef mijn maatje op de Schelmseweg, alwaar na het viaduct over de A12 de snellere mensen voorbij kwamen zoeven. Koen voorop, gevolgd door Maarten en de rest. Mijn tijd komt wel weer, ik stortte me tevreden op de Tapaz en de wijn.

Genietend in herftsbos

Genoten heb ik vandaag, in het bos getooid in herfstpracht. Een lekker zonnetje erbij zorgde er voor dat ik na een paar kilometer mijn jasje al uit trok. Afgelopen vrijdag liep ik niet zo lekker (ca. 13 km), dus ik was benieuwd hoe het vandaag zou gaan. Gisteravond toch wel iets te veel wijn op. Tot zover de excuses vooraf. Maar het was niet nodig. Ik liep een heerlijke ronde, langs de al afstervende varens rondom de verschillende drinkplaatsen voor het wild. Helaas geen wild gespot, maar je kan niet alles hebben. De hartslag liet ik voor wat het was, ik wilde weer ouderwets op gevoel lopen. Dat betekende ook naarmate de ronde vorderde dat ik iets harder ging lopen, zo'n 10,5 -11 km/u. Onderweg Gerrie en Caroline nog begroet. Gerrie voorspelde dat ze komende week het K-team nog nodig heeft. Ik sluit me aan bij groep 5. O ja, de afstand bedroeg vandaag 15,4 km. en de gemiddelde hartslag 148 bpm. Over drie weken wacht de Berenloop, zoals het er nu uit ziet kan ik lekker mee doen!

K-team breidt zich uit

Het is niet echt de bedoeling, maar feit is wel dat we gisteravond met vijf man /vrouw het K-team bemensten. Edwin en ik kregen gezelschap van Gerrie, Cordien en Herma. Het K-team is populair. Dat heeft alles te maken met de hoge blessuregevoeligheid van de lopers van onze groep. Want laten we er geen doekjes om winden: de leeftijd ligt op een hoog niveau, ver in de 'masters'-categorieën. De gesprekken gaan dan ook zeer regelmatig over pijntjes en blessures. Het mooie van het vormen van een K-team is dat je er rustig kan terugwerken naar het niveau van groep 5, op je dooie gemak aan je herstel werken en toch de gezelligheid van het samen trainen niet hoeft te missen voor een (langere) periode. Bij toeval liep gister groep 5 hetzelfde rondje Oosterbeek als het K-team. Uiteraard ging groep 5 sneller. Het is overigens niet de bedoeling dat er blessures worden opgelopen in het K-team. Bij Cordien lijkt zich een nieuwe knieblessure aan te dienen, maar door schande en schande wijze geworden zal er nu voldoende aandacht aan worden besteedt. Resumerend: het K-team voorziet in een behoefte, maar moet altijd een tijdelijke toevlucht zijn voor die lopers, die door een blessure nog net niet het niveau van groep5 kunnen halen. Ondanks de gezelligheid hoop ik me snel weer te kunnen mengen onder de groep5 lopers!