Bridge to Bridge 2010

Vorig jaar moest ik noodgedwongen weer eens langs de kant staan (schildklierproblemen), dit jaar scheelde het een 'haartje', maar ik ben er bij. Morgen een nieuw parcours voor de 10 EM. Eerst de John Frost brug en op het eind de Nelson Mandela. Even wennen, ik loop hier al sinds begin jaren '90. De 5 km. tijdens deze bruggenloop was ooit mijn eerste wedstrijd (in ca. 21 min. 30) en ik weet niet beter dan dat de afdaling van de JF-brug de laatste honderden meters van de loop waren. Nu dus niet meer. Maar het maakt niet uit, ik kan meedoen. Hoewel, niet voor het 'echie'. Ik heb beslist geen wedstrijdhardheid na de vakantie en de knieblessure. Ik had al aangekondigd dat ik morgen als 'toerist' loop (zonder fototoestel). Ik kan dus mijn tijd uit 2008 (1.09.03; 14 k/u) bij lange na niet benaderen. Nee, als ik 12,5 k/u gemiddeld loop, kom ik uit op 1 uur 18 min. Zoiets zal het maximaal worden, ik zie het als een training. Maar ik ga er van genieten, ik heb veel te vaak langs de kant gestaan. Anderen, zoals Jan, gaan er helemaal voor, op jacht naar een PR. Het weer lijkt gunstig te worden, ca. 19 graden met misschien regen. Nu eerst nog even een rondje trainen en vanavond tijdens het trouwfeest van Marlies en Peter rustig aan doen.

Herstel zorgt voor optimisme

Ik moest voor mijn gevoel veel geduld opbrengen met de knieblessure. De (onstekings)pijn trok maar langzaam weg, de wonden heelden traag. Toch ben ik alweer na een goede week (volgens de huisarts moest ik minimaal 2 weken geduld hebben) begonnen om de knie te belasten. Eerst een ronde gefietst (zondag, 24km.), daarna op maandag (3,5 km) en op dinsdag (11 km.) hardgelopen. Maandag ging het lopen nog moeizaam, ik voelde de knie bij iedere stap. Een reactie na het lopen bleef gelukkig uit. Dus..., gelijk dinsdag weer aan de bak. Ik had een rondje van 7 á 8 km. in mijn hoofd. En wat ik ook al enigszins verwachtte (en op hoopte), ik kwam groep 5 tegen in het bos, bezig aan de zeer geliefde loopscholing onder de bezielende leiding van Maarten. Erg leuk om weer even deel uit te maken van de groep. Dan ben je er weer echt bij, zo voelt het. Na een paar rondjes DL2  en DL3 meegedraaid te hebben vond ik het genoeg. De conditie is volgens mij niet slecht, maar ik moet oppassen de knie niet te veel te belasten. Ursula liep niet lekker en liep gezellig mee terug naar Ciko. Thuis gekomen weer direct 'koelen'. Ik heb het ergste gehad en de knie verbeterd nu elke dag. Donderdag weer trainen met de groep en dan zondag toch de Bridge tot Bridge lopen. Het is belangrijk om er bij te zijn. Ik loop hem als 'toerist'!

Houdt het dan nooit op?

Dat ik afgelopen zaterdag ben gevallen is inmiddels oud nieuws. Maar dat ik me voorlopig weer 'gedeisd' moet houden, is balen..! Alsof de duvel er mee speelt. Steeds als ik denk weer in vorm te komen, loop ik tegen een lichamelijk ongemak aan, dat me korter of langer laat toe kijken. Mijn linkerknie ziet er niet uit, grote half geheelde (schaaf)wonden en gezwollen. Bovenal doet hij gewoon pijn, bij alles wat ik doe. Toch maar naar de huisarts gegaan, toen de pijn bleef aanhouden. Hij twijfelde en liet een röntgenfoto maken van het bot net onder de knie. Gelukig was die heel, geen scheur of breuk. Blijft over ontstoken slijmbeurs en/of pees. Het goede nieuws.. niets kapot. Het slechte nieuws, ben toch twee á drie weken uit de roulatie. De Rozendaalse Veldloop is de eerste in de reeks die ik miste. Ga ik de Bridge to Bridge halen (12 sept.)? ...wordt moeilijk. De ainsi_21 in Maastricht op 26 sept. toch wel hoop ik. Houdt het dan nooit op?

Vallen en doorgaan

Ik zit nu niet blij dit bericht te tikken. Mijn knie is deskundig verbonden (met dank aan Jolanda) en doet pijn. Op een bospad richting Terlet vertelde ik iets te enthousiast over mijn vakantie en lette niet op de vele keien. Gevolg: een struikelpartij die ik gedeeltelijk kon opvangen met mijn handen. Maar het was genoeg om er een bloedige knie en wat ander kleinere schaafwonden aan over te houden. En dat na zo'n drie kwartier lopen met 12 zatermorgen'die-hards' die het rondje Terlet wel aandurfden. Monter gingen we op pad, na de vele regen van de afgelopen dagen genietend van het droge, maar wel frisse weer (12 gr. om 8.00 uur). Na de val moest ik uiteraard verder met stijve en pijnlijke spieren, maar na een tijdje gaat dat gewoon weer goed. De lange duurloop beviel me verder goed. De conditie is aanwezig (gem hartslag 130 bpm). Dat had ik afgelopen woensdag en vooral donderdag al bemerkt tijdens de trainingen. Ook de andere lopers verteerden de lange afstand (23,6 km.) goed. Jan en Saïd liepen zelfs langer om de marathontraining verder vorm te geven. Janna liep een P-recordafstand, maar was wel helemaal op. Ondanks de val een heerlijke training. Nu maar hopen dat ik de komende dagen snel herstel, want er wachten nieuwe uitdagingen!

Verzuren op heuvels in Italië

Tijdens de vakantie heb ik slechts één keer getraind. De locatie (bovenop een heuvel op 500 m. hoogte) waar we verbleven in Italië was schitterend, bijna te mooi om waar te zijn, maar voor het hardlopen minder geschikt. Of je moet 'Frans' heten en gek zijn op lopen in de bergen. Voor mij bleek het te zwaar te zijn. Het weggetje dat zich omlaag en omhoog slingerde had een stijgingspercentage van 17%. Ik begon met dalen en voelde na een paar honderd meter mijn bovenbenen al vollopen. Een rare gewaarwording. Ik probeerde ontspannen te blijven lopen, maar eigenlijk ben je alleen aan het remmen op je bovenbeenspieren. Toen wist ik al, dat wordt spierpijn de komende dagen. En dat klopte als een 'bus'. Beneden aangekomen, liep ik nog een paar kilometer vlak voordat ik de moed had om de heuvel weer omhoog te lopen. Ik drukte de stopwatch in, met het idee om de daaropvolgende trainingen de tijd te verbeteren. Hardlopend en wandelend liep ik in 12.22 min. (1,5 km.) naar ons tijdelijke huis. Maar die tijd verbeteren, dat kwam er niet meer van. Ik heb drie dagen last gehad van mijn bovenbeenspieren, bijna vergelijkbaar met de pijn na een marathon. Ik besloot met trainen te wachten tot de vertrouwde omgeving van Arnhem.

Laatste ciko-training voor vakantie

Voor mij was het de laatste ciko-training voor de vakantie. O nee, ik heb al vakantie. En dat gevoel is ook zo als je over de rozendaalse en terletse hei loopt. Elke keer weer in deze prachtige omgeving mogen lopen is een voorrecht. Ik ben op plaatsen in Europa geweest, waar het beslist minder uitnodigt om te lopen. Ik ga dan wel op pad, maar ben vaak veroordeeld tot verharde wegen of een voetpad langs een drukke weg. Deze ochtend hadden we daar geen last van. Om 8 uur stonden er acht man/vrouw te trappelen om weg te gaan. Heerlijk loopweer wederom. Ook het weer om eens flink wild te spotten. Dat viel een beetje tegen, één stier en één hert was de opbrengst. Een ronde van 22 kilometer bracht ons weer terug op Valkenhuizen. Mijn hartslag bleef lager dan de laatste maanden (134 bpm), voor mij een goed teken. Ik ben benieuwd of ik tijdens de vakantie in Italië (Umbrië) aan lopen toe kom. Ik ga er van uit dat het gaat lukken, tenzij de buitentemperatuur mijn lichaamstemperatuur benadert danwel overstijgt. We zullen het zien!

Vooral veel klimmen

Het valt niet mee om elke keer weer een andere route te bedenken, afwisseling is belangrijk. Deze ochtend had ik het idee om via Velp richting de Posbank te lopen. Zeven dapperen meldden zich om 8.00 uur. Gerrie is nog steeds geen voorstander van dit vroege tijdstip, maar... ze is er wel. Dan de route, vanaf Velp over een prachtig  pad langs een helder kabbelend beekje. Het is één van mijn favoriete plekjes. Vader en moeder 'Ree' blijven op 30 meter gewoon staan en kijken ons na. Maar verderop wordt het zwaar. We blijven vele kilometers alleen maar klimmen tot we op de asfaltweg naar de Posbank zijn.  Daarna volgt nog de beklimming naar de brandtoren. Het onverharde pad langs het fietspad ligt er slecht bij, bandensporen in het zand en keien. Later volgt nog de laatste klim naar boven (vanaf het testestoronrondje), voordat we de 20 km. over de Schelmseweg volmaken. De heuvels maakte het zwaar vandaag, maar ik (en ook de anderen) verteerden het goed. Ben benieuwd naar de klimactiviteiten van Frans in de 'Swiss Alpine Marathon'. Zal best nog iets zwaarder worden!