Montferlandrun afgelast!

De Montferlandrun is afgelast. Lees het bericht van de organisatie.

Morgen alternatieve loop om 11.00 uur vanaf Valkenhuizen. Wie loopt er mee?

Montferlandrun 2010

De Montferlandrun staat in het teken van de barslechte weersomstandigheden. Wat gaat het worden.., sneeuw, ijzel, regen (meestal, zie ook Montferlandrun 2009)? Misschien gaat het wel helemaal niet door. Daar ga ik niet vanuit. Morgen sta ik aan de start in 's Heerenbergh. Samen met Patrick Makau, de winnaar van de Roterdam marathon (2.04.48). Hoe krijgen ze het toch altijd voor elkaar om wereldtoppers naar het achterhoekse plaatsje te krijgen. Daar moet een grote (anonieme) geldschieter achter zitten, denk ik. Maakt niet uit, het blijft leuk om 'samen' met toppers te sporten, al zie ik ze waarschijnlijk niet of nauwelijks. Een ding weet ik wel zeker, van mij wordt het geen wereldprestatie. Na dinsdag heb ik rust gehouden om in ieder geval mee te kunnen doen. 'Mee doen' staat dan ook voorop onder het motto van de derdekerstdagloop 'every finisher is a winner'. Relaxed lopen op gevoel en de boel (hamstring) niet forceren. Een tijd? Kan me niet veel schelen, zou best wel eens 1.15 kunnen worden. Makau is dan al weer lang onderweg naar een volgende wedstrijd!

Weer voor bikkels

Ik twijfelde wel, moet ik eerlijk bekennen. Zal ik gaan trainen met dit koude weer, zes graden vorst en een ijzige oostenwind? Mijn benen en een stemmetje in mijn hoofd vertelde dat ik het niet moest doen, maar de geest (een ander stemmetje) was sterker: 'Kom op Wim, je bent toch geen watje, dit is weer voor bikkels en daar wil je bij horen'. Dus toch maar muts, das, handschoenen aangetrokken. De collega hardlopers met muts waren net als ik moeilijk te herkennen, maar de opkomst van bikkels was toch redelijk. Gordon was de trainer van de dag, gelukkig snel hersteld van een vervelende kuitblessure. De Stay-o- Kay ronde was te glad voor een fartlektraining. Snel werd gekozen voor een alternatieve ronde met toch nog leuke fartlek-onderdelen. Arnhem-Noord leent zich uitstekend voor een geïmproviseerde fartlek. Heuveltjes genoeg en ook lantaarnpalen zijn er  niet alleen om een lichtarmatuur omhoog te houden. Ik hield me redelijk gedeisd bij de diverse versnellingen. Maar toch moet er nog veel gebeuren als ik zondag mee kan (wil) doen bij de Montferlandrun. Ik beslis na de donderdagtraining!

Wennen aan de winter

De winter heeft zijn intrede gedaan. Erg vroeg, voor mijn gevoel zijn de laatste sneeuwresten van de vorige winter net weg. Toch weerhield het me niet om vanochtend om 9.30 te vertrekken voor een lange duurloop. Sterker nog, de mooie dag met zon en het rijp aan de bomen is uitnodigend. Wel even mijn oudste en dikste jasje opgezocht. Daaronder een thermo met lange mouwen. Helaas ben ik deze week mijn beste (hardloop)handschoenen kwijt geraakt, dus dan maar een paar oude dunne gevallen. Koude handen gegarandeerd. Het eerste stuk van het parcours ging over het fietspad richting Terlet. Hoe zou mijn hamstring het houden? Gisterochtend durfde ik het nog niet goed aan om met de groep mee te gaan. Eerst maar even zelf testen. Op de Eerbeekseweg werd ik lekker warm en waakte ik er voor om het tempo laag te houden. De hamstring liet zich nu voelen, maar ik wilde er niet te veel op letten. Ik had verwacht in dit mooie landschap wild te spotten, maar de dieren hielden zich schuil in hun warme hol. Toch nog een zwerm vogels die met een paniekerig geluid duidelijk maakte dat ze te laat naar het zuiden waren gevlogen. Op de terugweg op de Tönnekesweg was het genieten van de zon en de bevroren dauw. Maar mijn gedachten wisselde zich telkens af tussen de natuur en de hamstring, ik probeerde meer op de ongeving te letten. Een aantal keren moest ik opzij springen voor mountainbikers, die waren met zijn allen losgelaten. Een dame die te fanatiek in de remmen kneep ging onderuit. Niets ernstig gelukkig. Inmiddels was ik met mijn laatste kilometers bezig. Het was lang geleden dat ik 21.1 km in DL1-tempo had gelopen (hartslag 141 bpm). Dat voelde goed en die hamstring....die moet niet zeuren!

Zevenheuvelenloop (3)

De teamspirit van Waterschap Rivierenland in beeld

Achter mij is Roel de Hondt zichtbaar, een gastloper van ciko'66. Langs het parcours stonden nog enkele enthousiaste collega's luidkeels aan te moedigen. Ook de organisator van de Roparun 2011 is gespot, druk scoutend voor de volgende sportieve uitdaging van mijn werkgever. O ja, team 1 (met mij) werd 147e. Team 2 eindigde op de 314e plaats van de 781 deelnemende teams.

Zevenheuvelenloop (2)

Een prachtige zonnige dag in Nijmegen, Groesbeek en Berg en Dal. Dat gevoel overheerst deze uitgave van de 7HL. Bijzonder dit jaar was dat ik onderdeel uitmaakte van een team van Waterschap Rivierenland. Samen in een team met onze kersverse dijkgraaf, de secretaris directeur en andere collega's. Teamwork op hoog niveau za'k maar zegge. Maar voorop staat natuurlijk de individuele prestatie. En dat ging nu juist wat minder dan verwacht. Ik had gehoopt wat meer snelheid en duurvermogen te hebben. Maar het 'kwakkelen' met alerlei kwaaltjes (pijntjes) de laatste tijd, eiste zijn tol. Ik moest alle zeilen bijzetten om op 1.07.16 te eindigen, zo'n 1,5 minuut langzamer dan ik had gehoopt. Maar wel, bijna pijnloos gelopen en ook blessurevrij uit de strijd gekomen. Kijk dat telt. Op het vijfkilometerpunt (22.35) voelde ik het al, 1.06 zou een heel moeilijke opgave worden. Frans schoof voorbij, ik haalde Roland Moska en Gerrie in. Het verkeersbord 'overstekende golfers' wekte op mijn lachspieren.

Vreemd wild hier in Nijmegen e.o. De eerste heuvel op de beruchte zevenheuvelenweg (vooral bij de 4-daagse) viel knap tegen. Ik ploeterde voort, zag collega's als supporters aan de kant staan en passeerde Saïd en Jeannette. Op tien kilometer noteerde ik een tijd van 44.58, naar later bleek op de seconce nauwkeurig dezelfde tussentijd als Jan V. De laatste kilometers naar de finish gingen wel sneller, maar niet zo hard als ik had verwacht. Ik moest behoorlijk werken en was blij dat de eindstreep zich aandiende. De nababbel met de collega's in de stadsschouwburg was leuk, al heb ik niet niet gewacht op de mensen die in de bypass waren gestart. Het welverdiende bokbiertje in De Deut lonkte en ik gaf er aan toe. In de kroeg bleek dat de ciko mensen erg hard hadden gelopen. Wat te denken van de supertijden van Ton (58,20) Maarten ( 1.00.50 ), Herbert (1.01.39) en Hubert (1.02.04). Jan V. had de laatste vijf kilometer 15 seconden sneller gelopen (1.07.01). Voor mij is er over twee weken (Montferlandrun) weer een kans om mijn doel te halen!

Zevenheuvelenloop 2010

Het is weer bijna zover, het jaarlijkse hardloopfestijn in Nijmegen gaat zondag van start. Want een festijn is het met 23.000 lopers die de strijd met elkaar aan gaan. Wat gaat het worden voor mij? Vorig jaar (op de weg terug na schildkliertoestanden) liep ik 1.09.18. In topjaar 2008 liep ik mijn  pr op de 15 K: 1.03.43. Een PR kan ik wel vergeten, ik ben blij dat ik kan starten (in het bedrijventeam van Waterschap Rivierenland) Het is constant balanceren op het dunne lijntje van belastbaarheid. Regelmatig ga ik er overheen en moet er van alles gebeuren om weer enigzins (goed) te kunnen lopen. Toch ga ik weg op een eindtijd van 1.06.00 (In 2007: 1.05.25). Het is en blijft een snel parcours, als je hem verstandig loopt tenminste, d.w.z. toepassen van parcourskennis. Kan ik bijvoorbeeld de strijd aangaan met Jan en Nancy, die ook zo'n soort eindtijd in gedachten zullen hebben? Als ik ze niet individueel kan verslaan, dan misschien als team. Hoe dan ook, ik heb er zin in!