PR in zonnig Zevenaar

Trots ben ik op de vandaag geleverde prestatie. Vijf kilometer in 20.04 min., een vette PR! Mijn oude toptijd was uit de vorige eeuw, om precies te zijn 1992. Ik liep toen 20.45 tijdens de Bridge to Bridge. Nu is het wel zo dat ik de laatste jaren bijna geen 5 km. meer loop, de uitdaging ligt voor mij voornamelijk op de langere afstanden. Maar dit 'oudje' kan het nog wel. Het was een prachtige dag, warm en zonnig. Vantevoren was ik beducht voor de warmte, maar de start was al om 11.00 uur en er stond een flinke bries die me in de derde kilometer parten speelde. Ik kon de snelheid van de eerste twee kilometer niet vasthouden en dus ook het schema van 20 minuten niet. Maar daar was ik snel overheen toen ik mijn eindtijd zag. Wel wist ik Bernard (eindtijd: 20,20) die zoals gewoonlijk als een haas was vertrokken, rond het vierkilometerpunt in te halen. De andere ciko-vrienden liepen een goede race. Ursula (22.18) was apetrots dat ze Kees (22.30) had geklopt. Jan wist met 22.06 Ursula ternauwernood voor te blijven. Ton kent zijn werkelijke kracht nog niet. Hij gaat met sprongen vooruit en eindigde ruim onder de twintig minuten barrière (19.17). Later op het terras genoten we van de tien kilometer race. Cordien bewees haar vorm door met 44.03 min. de vrouwenrace naar zich toe te trekken. Frans was in staat om na de zaterdagmorgen duurloop van 22 km. een tijd van 45.24 neer te zetten. Ook het meedoen aan wedstrijden van Otto blijft bijzonder. Deze ciko'er die de 70 jaar is gepasseerd, wist nog 55,49 neer te zetten. Zou ik dat ook kunnen als ik die respectabele leeftijd heb bereikt?. Naast alle sportieve prestaties was het ook gewoon weer ouderwets gezellig. De geblesseerden Herma en Edwin hadden de moeite genomen naar Zevenaar te fietsen. Beiden gaan binnenkort het lopen weer oppakken in het daarvoor zeer geschikte K-team. Succes! Om het groepsgebeuren nog maar eens aan te stippen: Edwin en Margit maakten zich verdienstelijk als fotograaf, zodat ook deze loop niet snel wordt vergeten. Een prima start van het najaarseizoen.

Voorbereiding Sevenaerrun niet vlekkeloos

Zondag 31 augustus staat de Sevenaerrun op mijn programma. Ik ga voor de 5 km. Dat lijkt me een mooie afstand om het richting de komende najaarswedstrijden op te bouwen. Het is vooral de snelheid waar ik hard aan moet werken. Ik ga voor een tijd rond de 21 minuten. Nadeel is dat het erg warm wordt, een graadje of 28! Maar laat ik van tevoren niet te veel excuses gaan zoeken. Ik voel me goed en ben fit. Toch wilde ik me nog even loslopen op zaterdagmorgen. Een klein rondje door de rozendaalse bossen. Onze hond Sam nam ik mee. Dat was bijna de laatste keer geworden. In het bos richting Rozendaal bleef hij achter. Normaal sprint hij dan het gat wel dicht en verschijnt ineens naast me. Nu was dat niet het geval en maakte ik me ongerust. Na nog een ronde zoeken ben ik maar naar huis gelopen in de hoop hem daar aan te treffen. Moest ik toch nog harder lopen dan ik van plan was. Thuis was hij ook niet, dus op de fiets weer terug. Ik vond hem direct op ongeveer de plek waar ik hem was kwijtgeraakt. Gelukkig, ik had niet meer naar huis gedurfd zonder hond.

Overigens afgelopen week slechts 20 km. afstand gelopen. Laten we het er op houden dat de kwaliteit dit keer belangrijker is dan de kwantiteit. We zullen het zien morgen!

Dood 'wild' zwijn

Je maakt wat mee tijdens het lopen. Begin juni waren we tijdens de zaterdagmorgenloop getuigen van een wegrottende hooglander op de hei (zie bericht Kadaver op de hei van 7 juni). Afgelopen donderdag werden we met groep 5 getrakteerd op een enorme stank. De dappersten onder ons gingen op onderzoek uit en hun neus achterna. Ik vond de geur te indringend en besloot me uit de voeten te maken. Later hoorde ik verhalen over een dood zwijn (het woord 'wild' vind ik niet meer van toepassing). Onsmakelijk werd het toen de details werden opgesomd: 'bedolven onder vliegen en maaien'. Ik heb geen trek om het allemaal nog eens te bekijken en hoop dat de stank een beetje vlot is verdwenen. Na een traag begin van de training door de ophef over het zwijn en veel gepraat maar weinig actie, begonnen we dan eindelijk aan de 'ontmoetingsloop'. Vervolgens een flinke zandheuvel op gerend. Of deze heuvel onderdeel is van as woensdag te lopen Rozendaalse Veldloop weet ik niet. De meningen in de groep liepen nogal uiteen. Prettig vond ik dat we als laatste ons 'haantjesgedrag' mochten tonen. Ik had ook nog energie over. Voor het laatste stuk op de Schelmseweg werden de posities al vroegtijdig ingenomen. De lucht van testosteron hing nu in de lucht. En daar werden we losgelaten. Heerlijk ons zelf leeglopend, wetend dat je er dan ook bent. Ik eindigde in de subtop en hou een goed gevoel over voor de zondag te lopen 5 km. wedstrijd in Zevenaar.

Haast maken voor BBQ

Zo heel af en toe wordt de training wat minder serieus genomen. Vinden we het normaal gesproken belangrijk om te trainen, soms worden aan andere verenigingszaken even meer aandacht besteedt. Vanavond stond er een BBQ op het programma. Uiteraard moest er eerst worden getraind, om de later bij te eten calorieën er af te lopen, anders voelt het niet goed. Volgens ons schema was er 15 x 200 meter af te werken. De trainer gaf aan dat we uiterlijk kwart voor acht al weer richting CIKO zouden gaan. Geen tijd voor loopscholing, teleurstellend! We zijn tot 10 x 200 meter gekomen. Elke 200 meter af te leggen in een tijd van 42 seconden. Volgens Maarten komt dat overeen met 42 minuten op de 10 km. Toch nog best pittig, ook al waren het maar tien versnellingen. Na de douche stortten we ons (gezamenlijk met groep 3 en 4) op de hamburgers, worsten, saté etc. Zeer herkenbaar was het mannenritueel rondom het aansteken van de barbecues. Één man probeert de vlam er in te krijgen en word voorzien van de adviezen van zes man die er om heen staan (te kijken). Nadat het eindelijk na veel pogingen toch was gelukt kon het feest beginnen. Prima vlees en garnering, ik kan niet anders zeggen. Ger, bedankt voor de organisatie. Voor deze speciale avond werden de ciko-openingstijden ruimer gehanteerd, ik ging rond 23.30 weg. Ik had toen ook wel genoeg gehad!

Olympische marathon

Ik had er lang op gewacht. Op de laatste dag van de olympische spelen wordt de marathon voor mannen gelopen. Dit wilde ik live volgen. na 1,5 uur slapen om 1.30 's nachts opgestaan voor de mannen van de lange afstand. Kamiel Maasse voor de laatste keer op het Internationale podium. Vooraf was voorspeld: het wordt een tactische race, niet de snelheid zoals bij stadsmarathons (met hazen) staat voorop maar de winst. De weersomstandigheden zouden ook geen snelle tijd toestaan. Maar vanaf de start werd een moordend tempo opgelegd door de Afrikanen (binnen 3 min. per km.!). Het werd een afvalrace onder de brandende zon met temperaturen die opliepen naar 29 graden. Ik beeld me in dat ik er bij loop en voel de ontberingen van Rotterdam 2007. Daar was het na 15 kilometer gedaan met me. Nu drink ik rustig mijn koffie en nip van een glaasje Dom Benedictine. Ik ben onder de indruk van de slomo beelden wanneer de flessen water worden leeg gegoten over de afgematte maar afgetrainde lichamen. Kamiel kan dit geweld niet aan en eindigt als 39e met 14 minuten achterstand op de winnaar. De pas 21 jarige keniaan Wanjiru spot met alle wetten en bezorgt Kenia het eerste marathongoud in de geschiedenis in een voor onmogelijk gehouden tijd van 2.06.32. Ik ben niet voor niets opgestaan, heb genoten van de marathon. Eens te meer blijkt dat er met de 42.195 meter niet te spotten valt. Ik zie het als een avontuur dat je met je zelf aangaat. In 2009 ga ik er zeker weer één lopen.

Modder en heuvels

Een moeilijke start voor mij vanmorgen. Pas om 1.30 naar bed i.v.m. een verjaardag, daarna in een onrustige slaap, luisterend naar de neergutsende regen op het platte dak. Toch maar opgestaan voor de lange duurloop anders zou ik later op de dag toch spijt hebben. Het weer verraste, na een fris begin was het aangenaam. Om weer eens een andere route te nemen had ik bedacht de richting van Velp in te slaan. Het eerste gedeelte zou onverhard zijn, bewust vanwege de vele regenval. Maar na wat commentaar heb ik het laten varen en gingen we gewoon bij de Schelmseweg het bos in. Wel richting Velp aangehouden over de zo gewenste onverharde, modderige en zuigende paden. Vervolgens heuvels die er flink in hakten. Op het moment dat we richting de brandtoren een extra lusje wilde nemen nam ik even polshoogte bij Herma. Zij bleef te veel achteraan lopen vanwege een lastige knie en ik adviseerde haar - naar ik dacht vriendelijk - een korte route terug te nemen. Ursula en Jos sloten zich kameraadschappelijk bij haar aan. Tijdens de route over de hei kreeg ik vervolgens te horen dat ik iedereen die achteraan loopt, onverbiddelijk weg stuur. Oké, jullie zijn gewaarschuwd! Na 19 km in 1 uur 57 min. waren we terug bij Ciko, waar we nog een welverdiend bakkie thee hebben gedronken met de tien uur groep.
O ja, vannacht om 1.30 niet naar bed maar de olympische marathon kijken (met Kamiel).

RDL zaterdagmorgen 23/8:
Afstand: 21,3 km.; Tijd: 2 uur 12 min.; Gem. hartslag: 133 bpm.; Calorieverbruik: 1682.

Totale afstand week 17-8 t/m 23-8: 51 km.

Scheve pyramideloop

Deze donderdagavond net als dinsdag geluk met het weer. Iedere dag hoosbuien in zomers Nederland, maar op prime time vanaf 19.00 uur aangenaam droge omstandigheden. Deze training bestond uit een 'pyramideloop' van 10-8-6-4-6-8-10 min. Tussen de series 2 min pauze. En dit alles onder de bezielende leiding van Maarten. Maarten die, niet tot ieders plezier, groot voorstander is van loopschooloefeningen (hij vertelde me na de training dat steeds meer recreant atleten de nut en noodzaak ook zien). Dus na de skippings, knie heffen, hakken-bil, kaatsen en het zweefmoment met één been (het is het mooiste als het synchroon gaat, hè Herma?) de pyramideloop. Het tempo: VDL tot TDL. Ik koos voor VDL, gemiddeld 12,3 km per uur volgens mijn klokje. Na de intensieve testronde van dindsdag leek mij dat het verstandigst. Ook had ik onderweg uitgerekend dat het totale aantal (snelle) minuten op 52 uitkwam. Best veel, als je daarbij de rustperiodes optelt, ben je niet voor 21.00 uur terug. Op een gegeven moment had Maarten dat ook in de gaten en hoefden we de laatste 10 minuten niet meer te lopen. De dames onder ons (Ursula, Herma en Marlies) zeiden toen in koor dat ze het al lang uitgerekend hadden dat het programma te lang zou duren, ja ja! Het werd dus een scheve pyramide (Wiskundig: Een piramide die niet recht is en waarvan geen enkel zijvlak een rechthoekige driehoek is), niets is onmogelijk in de atletiek!