Meer dan genoeg!

Wederom mooi weer op de zaterdagmorgen. Voor mijn gevoel komt dat vaker voor als op andere dagen, wat natuurlijk niet zo is. In ieder geval nodigt het uit om te gaan lopen. Zoals de laatste tijd gebruikelijk eerst inlopen met de groep van Joop. Joop was er weer in geslaagd om veel vrouwelijk schoon op de been te brengen,.... wat een charme heeft die man. Toevallig hadden Joop en ik hetzelfde begin in het hoofd, namelijk via knooppunt Waterberg onder de A50 door (zie foto) en dan later na wat rondzwervingen terug over de A50, via een brug. Zo gezegd, zo gedaan. Maar in tegenstelling tot vorige week vond ik het nu eerder tijd om met een groepje af te splitsen. Het ging echt te langzaam. Jacques, Jan, Jan en René liepen mee. Gelijk ging het tempo omhoog en was het de kunst om de snelheid binnen de perken (< 11 km/u) te houden. Op de Eerbeekseweg, toch een kilometer of vier schat ik, gingen we allemaal los. Ik merkte dat mijn hartslag op liep en besloot het rustiger aan te doen. Jan was al steeds zo verstandig geweest en verklaarde ook dat hij heel makkelijk liep. Ik was blij dat we terug waren, had het echt gehad. Mijn klokje gaf ruim 23 km. aan en 2 uur 20 min. looptijd. Meer dan genoeg en ruim voldoende om het weekend mee te beginnen.

Toch naar de training

De zin ontbrak vanavond om te gaan trainen. Ik was moe, voelde mijn iets gezwikte enkel nog, het verkeer schoot weer eens niet op, zodat ik bedacht welke smoes ik voor mezelf kon verzinnen om thuis te blijven. Het vooruitzicht om met de benen op de bank een avondje uefa-cup te beleven was een aantrekkelijke gedachte. Toch raapte ik de moed bijeen. Het slechte gevoel dat later op de avond ongetwijfeld zou komen, trok me over de streep. Dus het gebruikelijke ritueel: snel eten (binnen 10 minuten, gezellig voor de anderen), hardloopkleding aan (wat zal ik nu weer eens aan doen?), tas inpakken met kleding en douchespullen (heb ik alles?), portemonnee en telefoon in de zak, fiets uit de schuur en naar boven fietsen. Dit alles binnen een half uur. Heerlijk is het dan als ik aan het lopen ben, de stress valt van me af, het hoofd wordt leeg gemaakt door de andere energie die het lichaam moet aanwenden. De RDL ging naar Oosterbeek en terug. Ik had besloten om me rustig te houden na de pittige training van dinsdag. Het lukte bijna, twee versnellingen deed ik mee. De laatste versnelling heuvel op naar 'De Steenen Tafel' ging hard. In de wetenschap dat je bijna terug bent vind ik dat een ideale plek om alles te geven. Met Jan Keemink ging ik de strijd aan: onbeslist. Ik moest van Manon horen dat we 13,8 km. hadden gelopen, mijn eigen Garmin had ik niet opgeladen. Toch goed dat ik ben gegaan!

Pittige training, maar wel lekker

Twee keer 25 min VDL stond er op het trainingschema. Het zou gebeuren op een parcours met de Emma-pyramide daarin opgenomen. Gordon herinnerde zich dat we de week ervoor al zo'n soort training hadden gedaan op de Emma-pyramide. Voor deze training zetten we daarom koers naar de Kemperbergerweg. Onderweg naar het startpunt merkte ik al dat ik me te warm had aangekleed. Een katoenen t-shirt en een dikker shirt met lange mouwen, is te veel van het goede. O ja, ook nog een geel hesje er over heen. Vooral dat katoenen shirt was niet slim, bovendien al lang achterhaald als functionele hardloopkleding. Nou ja, dan maar flink zweten dacht ik bij mezelf. De heenweg ging verbazingwekkend rustig, een echte VDL snelheid, gemiddeld onder de 12 km/u. We kunnen het dus wel. Kees ging ongelukkig onderuit (ondanks zijn spiksplinternieuwe NIKE hardlooponderbroek) en besloot op eigen houtje, maar in het prettige gezelschap van Ursula terug te lopen. Ook ik verzwikte (licht) mijn enkel. Gelukkig viel de schade voor ons beiden achteraf mee. Tot mijn verbazing kwamen we in 25 minuten toch nog halverwege de Koningsweg (ca. 4,8 km). De terugweg mocht sneller, één keer VDL was wel weer genoeg. Ik koos voor de groep die ca. 600 meter (drie minuten) moest goedmaken op de eerste groep, die dezelfde snelheid als heen aan zou houden. We slaagden in de opdracht, liepen de langere afstand in ongeveer dezelfde tijd als heen. Onze snelheid lag nu boven de 13 km/u. Op de laatste heuvel viel ons groepje wat uit elkaar, met name door een ontketende Tonny. Na het uitlopen bleek dat we 17,7 km. hadden afgelegd. Het was een pittige training en zo voelde het ook (maar wel lekker)!

Dreamteam

In het blad 'Runner's World' las ik, in de voorbereiding voor de marathon van Rotterdam 2008, de belevenissen en ervaringen van het 'Dreamteam'. Zeer herkenbare verhalen van hardlopers van verschillende niveaus, die trainen voor de marathon. In de oktober uitgave van Runner’s World stond het volgende: 'Runner's World zoekt zeven lopers van divers niveau, die zich intensief willen voorbereiden op de Fortis Marathon Rotterdam (5 april 2009). Ook debutanten kunnen meedraaien in ons Dreamteam, dat zal worden begeleid door trainer Rob Veer. Elke maand doen wij verslag van de vele enerverende belevenissen in deze periode'. Ik dacht direct: 'daar wil ik aan mee doen'. Lijkt me erg leuk om met een groep op die manier de voorbereiding voor een marathon te doen. Daarnaast ben ik nieuwsgierig naar de trainingsaanpak van Rob Veer. Zou ik met zijn aanpak mijn PR kunnen verbeteren naar 3 uur 15 min.? In 100 woorden heb ik mijn motivatie kenbaar gemaakt. Nu maar afwachten of ik tot de uitverkorenen behoor. Op 15 november is er witte rook, maar of die voor mij ook wit is?

Heel Rustige Duurloop

Het regende toen ik vanmorgen om 8.45 de deur uit ging. Gatverderrie, daar had ik even geen zin in. De Monnikensteeg oplopend merkte ik dat het zo erg niet was en kreeg steeds meer zin in de duurloop. En wederom blijkt dat goed hardlopersweer afwijkt van mooi weer als je andere dingen doet. In de herfst is het sowieso lekker lopen. Regen en wind kun je je op kleden, de natuur is fantastisch. Joop stelde voor om met zijn allen achter Petra te blijven. De langzaamste geeft dus het tempo aan. Er waren niet veel mensen die evt. met mij sneller zouden willen lopen, dus vormden we één groep. Later konden we altijd nog splitsen. Langzaam lopen is goed, kom je aan je vetverbranding toe, waardoor het toch nog heel zwaar aan kan voelen. En langzaam ging het, nooit harder dan 10 km/u. Het koste me moeite om me in te houden, en na een uur had ik het gehad. Ik, en met mij nog een aantal, gingen voor de versnellingen, heerlijk. Eindelijk ook het gevoel moe te worden. Wel liepen we steeds terug naar de groep en kwamen na 20 km. tegelijk aan op de Beukenlaan. Ik denk dat ik nog genoeg energie over heb om maandag een extra training in te lassen!

Nieuw winter testrondje

Om de vorm testen te testen wordt bij groep 5 gebruik gemaakt van een testrondje. Er zijn er twee. In de zomermaanden lopen we, zolang het daglicht het toe laat, een rondje van 3,4 km. op een stukje hei (onverhard). In het donker zijn we veroordeeld tot een stuk asfalt. De afgelopen twee jaar liepen we op het fietspad langs de Apeldoornseweg (A50). Niet tot ieders tevredenheid: te eenzijdig, saai, heen en terug zelfde parcours. Naarstig werd er gezocht naar een alternatief. Er werd een heuse prijsvraag (zonder prijs?) uitgeschreven. Wie had een goed idee? Randvoorwaarden: verkeersveilig; verlicht; ca. 3,5 km. lang. Stefan heeft als enige een idee ingebracht. Dit werd donderdag in de praktijk getest. De start op de Schelmseweg bij het viaduct, richting Rozendaal. Bij kruising naar rechts ri. Arnhem, onder viaduct (A12) door en rechtaf de Molslaan naar boven (pittige klim). De finish aan het eind van de Molslaan. Ik begon gecontroleerd, even aftastend (had s'nachts kramp in de kuit gehad en mijn rechterbovenbeen voelde ook niet optimaal). Naar mate het vorderde begon ik in mijn ritme te komen, het ging al sneller. Steeds met Kees in het vizier zo'n 30 meter voor me. Kees als mijn baken in de duisternis, want donker was het. De lantaarns brandden niet (bezuiniging van gemeente in deze financieel onzekere tijden?) en dat zorgde voor slechte oriëntatie met gevolg: 'slingeren en vaart minderen'. Terugkomend in het licht begon de klim naar boven, werd het toch nog behoorlijk zwaar. Mijn eindtijd, tevens PPR: 15 min. 43 sec. over 3,6 km. Conclusie: leuke ronde om te lopen als de lantaarns aan zijn.

Interval in de kou

Het is even wennen die kou. Het was gisteravond niet warmer dan 4 graden. Voor mij een reden om me warm aan te kleden. Ondanks de op het laatst opgesnorde handschoenen had ik bijna de hele training koude handen. Na de zorgvuldige warming up (zie ook vorig bericht) leidde Hans ons naar de Schelmseweg, ter hoogte van het pad naar Zijpendaal. De kern van de training bestond uit 6 x 1000 meter op tien kilometer tempo, rust steeds 2 minuten. De heenweg met als eindpunt het Shell-station op de Bakenbergseweg liep grotendeels omhoog en was daarmee een stuk zwaarder dan de terugweg. Het bleek ook uit de tijden. De terugweg ging bij mij en de meeste andere lopers minimaal 20 seconden sneller.

Mijn tijden heen: 4,39 min. (13,5 km/u); 4,30 min. (14.0 km/u) en 4,35 (13.8 km/u).

Mijn tijden terug: 4,14 min. (14.9 km/u); 4,05 min. (15.3 km/u) en 3,59 min (15.6 km/u).

Ik heb op ca. 90 tot 95% getraind. In het achterhoofd houdend dat ik het een stuk langer vol moet kunnen houden. Door de afwisseling van stijgen en dalen wederom een prima training voor de 7-heuvelenloop.