Geen lange duurloop door blessure

De linkerkuit is nog pijnlijk, duurt langer dan verwacht. Voordat ik ga lopen moet eerst de pijn verdwenen zijn, vind ik. Vanmorgen dus geen lange duurloop voor mij. Jammer het weer is prachtig en dan is het altijd fijn om buiten te sporten. Ik pak straks de fiets om op die manier aan beweging te komen. Ik baal.. wil gewoon altijd (maar welke loper niet) veel en hard kunnen trainen en mijn wedstrijden lopen. Nu dat niet gaat en ik al langere tijd loop te sukkelen, ga ik op zoek naar oplossingen. Vandaag ga ik naar Runtoday, eens kijken of ze mij kunnen helpen met zooltjes of kousen. Als de blessure blijft ga ik naar een sportarts op Papendal. Ik heb al geïnformeerd, maar het is voor mij een grote stap. Is het wel zo'n serieuze blessure om naar een arts te gaan vraag ik me dan af. In ieder geval ga ik actie ondernemen.

Prestatiedrang en pijnlijke kuit

Ik wijt het aan de fanatieke manier van lopen de afgelopen keren. Nu zit ik (weer) opgescheept met een pijnlijke linkerkuit.. shit!! Zaterdag moest ik de lange duurloop aan me voorbij laten gaan. Dus zondagmorgen aan de bak. Het was schitterend weer en ik had er zin in om het mezelf moeilijk te maken. De pijnlijke spieren van het klussen zouden door de andere manier van je lichaam pijnigen verbeteren, was mijn gedachte. Misschien een rare gedachte. Feit was dat ik het zwaar had onderweg. Ik koos voor een ronde naar Velp, dan klimmend richting Posbank en via de brandtoren terug. De warmte maakte het extra pittig. Door de heide ploeterend had ik het na zo'n 13 km. gehad. Ik had de brandtoren net in zicht en moest via het Kerkepad nog terug. Mijn linkerkuit liet zich al voelen, maar ik besloot (na wat rekken) er verder niet op te letten.  Op karakter vervolgde ik mijn weg (welke keus had ik trouwens?). De Garmin registreerde 21 km. toen ik uitgeput thuis kwam. Vervolgens kon ik thuis weer fijn meehelpen met opruimen en schoonmaken. Dus niet geheel uitgerust begon ik dinsdag aan het groep5 programma, 5 x 1000 meter op 5 km. tempo. Ook hier vloog ik weer fanatiek in. De eerste ronde is per definitie mijn slechtste, ik ben dan nog niet warm. De volgende rondes gingen al beter, maar ...weer die k-kuit die opspeelde. Weer maakte ik de training gewoon af. Ik twijfel nog of ik donderdag wel ga trainen.

Toch nog even een rondje

Vandaag was de tweede klusdag. Door het witten en sausen voel ik de pijn in mijn bovenlichaam, vooral mijn nekspieren moeten het ontgelden. Positief gezien: ik train nu spieren, die ik anders nauwelijks gebruik. Misschien ga ik er wel harder door lopen. Terwijl de hele dag mensen actief waren in de buitenlucht tijdens hemelvaartsdag, ploeterde ik door, tussen vier muren. Ik vond het dan ook heerlijk om in de namiddag nog even een rondje te lopen. Snel even de grootste vegen latex van gezicht en armen wassen, want zo wil je niet gezien worden en de hardloopschoenen aan. Ik was benieuwd of ik na zo'n inspannende dag lekker kon lopen. Het viel me best mee. Ik liep een soort van vlotte duurloop door de Rozendaalse bossen. Tijdens zo'n korte ronde (9,5 km) moet ik het natuurlijk wel lekker zwaar maken, dat geeft de meeste voldoening. Dus laste ik nog een aantal versnellingen in. Thuisgekomen had ik de tijd om even bij te komen, te douchen, te eten om vervolgens de keuken verfklaar te maken. Morgen gaan we er weer gewoon tegenaan.

Overtreffende trap van 'zwaar'

De overtreffende trap van 'zwaar'was van toepassing op de heuveltraining van dinsdag. Gordon bracht wat nieuws, een heuveltraining in pyramidevorm. Een ieder mocht wel zo hard gaan als die zelf wilde en aan kon. Ik was van plan mijn krachten te verdelen. Dat lukte niet helemaal. Na de eerste drie lengtes (steeds langer dus) begon ik al aardig na adem te happen. En er kwam nog het een en ander tussen Bosweg en park Klarenbeek. De paarden stonden ons dromerig na te kijken, .. wat een uitslovers. Zo voelde het ook. Ik moet toegeven dat ik zelfs een keer een stukje heb gewandeld. Ik trok het niet meer, mentaal zeker niet. De JSF-motor haperde inderdaad, maar tijdens een wedstrijd zullen we er weer staan. Één heel positief punt, sinds lange tijd voelde ik mijn bovenbeen niet opspelen tijdens een training. Nu de komende dagen 'lekker' klussen thuis.

Nog 1 maal Han-Kan

Het JSF team: eindtijd 3.20.06

Mooie route door Warnsborn

En weer waren de weergoden ons goedgezind op de zaterdagochtend. Gelukkig maar, ik had moeite met opstaan, was misschien nog moe van de vorige dag toen ik op het werk meedeed aan de 'sportexperience'. Je kan kiezen uit een aantal sporten (sommigen zou ik geen sport willen noemen, wat te denken van Salsa dansen). Ik koos voor Kleiduivenschieten (ook een spel) en.. jawel Nordic walking. Ik wilde ervaren of mijn vooroordelen tegen deze manier van bewegen op enige waarheid berustte. Is het inderdaad een sport voor bejaarden? Ik ben niet 'om', ga vanaf morgen niet beginnen met Nordig Walking maar toch, als je het goed doet (en dat doen de meesten niet) dan is het behoorlijk inspannend en goed voor je bovenlichaam. Maar genoeg hierover, vanmorgen gewoon lekker hardgelopen (ca. 20km). Door het prachtige Warnsborn, waar ik nog steeds goed de weg moet leren. Maar met lerares Gerrie er bij, liepen we geen gevaar te verdwalen. Een ieder liep prima, ...o nee, een enkele uitzondering. Onze kilometervreter Frans zat er doorheen. Niet verwonderlijk als je in drie dagen zo'n 75 km. hebt gelopen. Hij traint voor de Apeldoornse hardloopvierdaagse (100 km), het begint over twee weken. Een uitdaging die ik volgend jaar wil aangaan.

Testronde fanatiek beleefd

Ik ben niet helemaal blij met het nieuwe pad in het testparcours. Te veel kuilen en hobbels, in een wedstrijd (want zo wordt het wel beleefd) moet je eigenlijk niet na hoeven te denken waar je je voeten neerzet. Dat moet je hier wel. Ik had de start wel verlegd, zodat we niet met zijn allen de hobbels moesten nemen. Het eerste gedeelte liep ik zelf mee, liep snel terug via een binnendoorpad om de andere lopers af te vlaggen en te klokken. Het parcours was zwaar, het rulle zand eiste zijn tol. Het was op de gezichten van de lopers af te lezen, die er zoals altijd fanatiek invlogen. Ik hoorde achteraf geluiden over 'gehijg van achteren' en: 'die wilde ik toch maar even voor blijven'. Erik liep de snelste tijd in 14,03 min. een gemiddelde snelheid van 15,7 k/u! En bleef daarmee Jan Keemink in de eindsprint voor. Geweldig. Ook de anderen lieten prima tijden noteren, daarmee is maar weer eens aangetoond dat er goed getrainde atleten in de groep zitten.