Vallen en doorgaan

Ik zit nu niet blij dit bericht te tikken. Mijn knie is deskundig verbonden (met dank aan Jolanda) en doet pijn. Op een bospad richting Terlet vertelde ik iets te enthousiast over mijn vakantie en lette niet op de vele keien. Gevolg: een struikelpartij die ik gedeeltelijk kon opvangen met mijn handen. Maar het was genoeg om er een bloedige knie en wat ander kleinere schaafwonden aan over te houden. En dat na zo'n drie kwartier lopen met 12 zatermorgen'die-hards' die het rondje Terlet wel aandurfden. Monter gingen we op pad, na de vele regen van de afgelopen dagen genietend van het droge, maar wel frisse weer (12 gr. om 8.00 uur). Na de val moest ik uiteraard verder met stijve en pijnlijke spieren, maar na een tijdje gaat dat gewoon weer goed. De lange duurloop beviel me verder goed. De conditie is aanwezig (gem hartslag 130 bpm). Dat had ik afgelopen woensdag en vooral donderdag al bemerkt tijdens de trainingen. Ook de andere lopers verteerden de lange afstand (23,6 km.) goed. Jan en Saïd liepen zelfs langer om de marathontraining verder vorm te geven. Janna liep een P-recordafstand, maar was wel helemaal op. Ondanks de val een heerlijke training. Nu maar hopen dat ik de komende dagen snel herstel, want er wachten nieuwe uitdagingen!

Verzuren op heuvels in Italië

Tijdens de vakantie heb ik slechts één keer getraind. De locatie (bovenop een heuvel op 500 m. hoogte) waar we verbleven in Italië was schitterend, bijna te mooi om waar te zijn, maar voor het hardlopen minder geschikt. Of je moet 'Frans' heten en gek zijn op lopen in de bergen. Voor mij bleek het te zwaar te zijn. Het weggetje dat zich omlaag en omhoog slingerde had een stijgingspercentage van 17%. Ik begon met dalen en voelde na een paar honderd meter mijn bovenbenen al vollopen. Een rare gewaarwording. Ik probeerde ontspannen te blijven lopen, maar eigenlijk ben je alleen aan het remmen op je bovenbeenspieren. Toen wist ik al, dat wordt spierpijn de komende dagen. En dat klopte als een 'bus'. Beneden aangekomen, liep ik nog een paar kilometer vlak voordat ik de moed had om de heuvel weer omhoog te lopen. Ik drukte de stopwatch in, met het idee om de daaropvolgende trainingen de tijd te verbeteren. Hardlopend en wandelend liep ik in 12.22 min. (1,5 km.) naar ons tijdelijke huis. Maar die tijd verbeteren, dat kwam er niet meer van. Ik heb drie dagen last gehad van mijn bovenbeenspieren, bijna vergelijkbaar met de pijn na een marathon. Ik besloot met trainen te wachten tot de vertrouwde omgeving van Arnhem.

Laatste ciko-training voor vakantie

Voor mij was het de laatste ciko-training voor de vakantie. O nee, ik heb al vakantie. En dat gevoel is ook zo als je over de rozendaalse en terletse hei loopt. Elke keer weer in deze prachtige omgeving mogen lopen is een voorrecht. Ik ben op plaatsen in Europa geweest, waar het beslist minder uitnodigt om te lopen. Ik ga dan wel op pad, maar ben vaak veroordeeld tot verharde wegen of een voetpad langs een drukke weg. Deze ochtend hadden we daar geen last van. Om 8 uur stonden er acht man/vrouw te trappelen om weg te gaan. Heerlijk loopweer wederom. Ook het weer om eens flink wild te spotten. Dat viel een beetje tegen, één stier en één hert was de opbrengst. Een ronde van 22 kilometer bracht ons weer terug op Valkenhuizen. Mijn hartslag bleef lager dan de laatste maanden (134 bpm), voor mij een goed teken. Ik ben benieuwd of ik tijdens de vakantie in Italië (Umbrië) aan lopen toe kom. Ik ga er van uit dat het gaat lukken, tenzij de buitentemperatuur mijn lichaamstemperatuur benadert danwel overstijgt. We zullen het zien!

Vooral veel klimmen

Het valt niet mee om elke keer weer een andere route te bedenken, afwisseling is belangrijk. Deze ochtend had ik het idee om via Velp richting de Posbank te lopen. Zeven dapperen meldden zich om 8.00 uur. Gerrie is nog steeds geen voorstander van dit vroege tijdstip, maar... ze is er wel. Dan de route, vanaf Velp over een prachtig  pad langs een helder kabbelend beekje. Het is één van mijn favoriete plekjes. Vader en moeder 'Ree' blijven op 30 meter gewoon staan en kijken ons na. Maar verderop wordt het zwaar. We blijven vele kilometers alleen maar klimmen tot we op de asfaltweg naar de Posbank zijn.  Daarna volgt nog de beklimming naar de brandtoren. Het onverharde pad langs het fietspad ligt er slecht bij, bandensporen in het zand en keien. Later volgt nog de laatste klim naar boven (vanaf het testestoronrondje), voordat we de 20 km. over de Schelmseweg volmaken. De heuvels maakte het zwaar vandaag, maar ik (en ook de anderen) verteerden het goed. Ben benieuwd naar de klimactiviteiten van Frans in de 'Swiss Alpine Marathon'. Zal best nog iets zwaarder worden!

Prima duurloop

RDL 24-7-2010

De animo was vanochtend verrassend groot, maar liefst 13 fanatieke hardlopers om 8.00 uur op de Beukenlaan. Sommigen wat mopperend over het vroege tijdstip, vertrokken we door de rozendaalse bossen richting het  'moffendorp'. Enn gedeelte van het parcours liep omhoog over het fietspad in de tegenovergestelde richting van de Derdekerstdagloop. Ze hebben gemeend hier afschuwelijke witte betonnen platen te moeten neerleggen. Het doet pijn aan je ogen, maar ze zullen wel lekker lang meegaan. Het tempo was (te) hoog, maar ik hoorde geen wanklank en we liepen compact als groep. Ik liep lekker en volgens mij de anderen ook. Ik liet het dus maar zo. Daarna over de zanderige Tönnekesweg (de naam heb ik van Cordien) en de lange klim naar de hei. Frans oefende heuvel op voor zijn Zwitserse marathon-avontuur van volgende week. Onderweg een glimp van een kudde herten gezien, maar vooral veel Schotse hooglanders. Nog steeds liep ik goed na zo'n 1,5 uur. het verbaasde me omdat ik het donderdag best moeilijk had tijdens de 3 x 2500 m. TDL. Het weer speelde natuurlijk mee, ca. 18 graden en een verkoelend windje. Na ruim 22 km. waren we terug. Ik voelde me zo goed dat ik besloot nog een 'lusje' te lopen via de Huijgenslaan en park Angerenstijn. Thuis had ik 26,5 km op de teller staan. Een prima duurloop, dat geeft een goed gevoel.

Marathon Amsterdam (1) hele of halve?

Na allerlei lichamelijke ongemakken (schildklier / kuiten) had ik mijzelf de marathon van Amsterdam (19 okt.) in het vooruitzicht gesteld. Als een soort beloning, maar ook als bewijs om 'terug te zijn'. De twijfel slaat nu toe. In de doordeweekse trainingen gaat het nog niet naar wens. De vorm wil maar niet terugkomen. Ik moet te hard werken om bij te blijven in de 'tweede groep'. Als mijn maatjes 'Jan, Frans, Tonny etc.' mij kloppen op snelheid en duurvermogen, dan voelt dat niet goed. Ik moet veel beter kunnen en aan kunnen klampen bij de 'snelle jongens'. In 2008, begin 2009 ging dat prima.
Ook de wedstrijd in Westervoort ging niet naar wens, ik heb er zelfs weer kuitklachten aan overgehouden en moet dus noodgedwongen weer teruggrijpen naar de tubes. Maandag onderga ik weer een massage. De schilklierhormoonpillen moest ik afbouwen. Over twee weken weer een 'monitoringsmoment'. Ik heb geen goed gevoel.
Al met al sta ik nog niet te trappelen om een schema te volgen voor de hele marathon. Zoals ik me nu voel ga ik voorlopig (maximaal) halve marathons lopen. 

Midzomerrun Westervoort

In het 'treintje'

Ik had het me vandaag toch wel iets anders voorgesteld. Het treintje met Frans en Jan liep minder soepel dan gedacht. Overigens lag dat niet aan Jan. Jeanette nam de plaats in van Frans die na 1,5 kilometer de sokken er in zette. Warm was het, maar ook stond er nog een flinke bries. Zaak dus om in een groepje te blijven op de dijken. Dat lukte me de eerste ronde. Ik kwam gelijk door met Jan en Jeannette. Aan het begin van de tweede ronde kreeg ik motivatieproblemen. Eigenlijk mankeerde ik niets (lichamelijk), toch dacht ik over uitstappen. Alleen de gedachte er aan is dodelijk. Ik liet Jan en Jeanette weglopen. Ik kon het niet opbrengen om een tandje bij te schakelen. Op eigen kracht en tempo naar de finish. Ik moest aan een bergetappe in de Tour de France denken, waar renners ook dikwijls eigen tempo naar boven rijden. Ik zag Jan, Jeannette en ook Frans in de verte. Ik schatte de afstand op 1 minuut verschil. Zou ik nog binnen mijn doel van 45 min. kunnen finishen. Met een uiterste inspanning in de laatste 200 meter werd het 44.58. Doel bereikt, maar dit kan veel beter! Jan liep een PR 43,43, Jeanette werd tweede dame en ontving een bos zonnebloemen. Frans eindigde er net achter. En ik?... Ik moet gaan werken aan mentale weerbaarheid en tempohardheid!