Ploeteren

De avond begon met slecht nieuws. Jan es-em-es-te dat hij met klussen een blauwe teen had opgelopen en niet ging hardlopen. Jan, kijk toch eens uit en laat die moeilijke dingen aan anderen over. Dan de training. Volgens de 'Van Dale' staat het onovergankelijk werkwoord 'ploeteren' voor: 1. met moeite waden en 2. hard werken. Ik wist op voorhand niet dat deze betekenissen van de titel van dit bericht, zo treffend waren voor de training van vanavond. In verband met de 'oranjegekte'(onze jongens moesten om 20.45 een nog vrijwel onbeduidend potje ballen tegen huilebalk Mutu en de zijnen), werd de training ingekort, maar wel extra zwaar gemaakt. Althans zo voelde ik het. Maarten nam ons mee naar park Klarenbeek al waar we na het gebruikelijke rekken en oefenen in loopbewegingen, de training afwerkten. Lekker dicht bij huis, dus straks om acht uur bijtijds terug. De kern van de training bestond uit het rennen van rondjes of vierkantjes (vorm is minder van belang) om en tussen weiden met aandachtig kijkende, soms ook enthousiast mee huppelende paarden (Jolanda en Arlette hebben wat gemist). Omdat het alleen maar heuvels zijn die je op deze prachtige (op het buitenland lijkende) locatie tegen komt, werd het behoorlijk zwaar.
Het speelde ook mee dat het toch maar een 'korte' training was, dus extra hard er tegenaan. Mijn hartslagmeter had ik gelukkig niet om, anders had ik me waarschijnlijk zorgen moeten maken. Om acht uur zat het er op en spoedden we ons met een aantal hardlopers naar de douches en vervolgens naar Joop zijn domein in Velp. Onder het genot van een biertje en wat nootjes (zo hoort het tenslotte) met zijn allen naar het voetballen gekeken. Gelukkig kon de teen van Jan deze bijeenkomst wel aan. Het begint gewoon te worden dat Holland makkelijk wint, dus de 2-0 (Huntelaar en Van Persie) tegen de Roemenen was geen verrassing meer. Joop: leuke tent, goed georganiseerd!

Draaien en keren

Ik had er weer zin in, de lange duurloop op de zaterdagmorgen. Vrijdagavond na de geweldige overwinning van 'onze jongens' op vice-werereldkampioen Frankrijk (4-1), dacht ik er gelijk aan om als eerbetoon in het oranje te gaan lopen. Nu is het zo dat de clubkleuren van Ciko oranje en zwart zijn, dus ik kon mooi een ciko shirt aantrekken. Ik heb nog een 40 jaar jubileum shirt van ciko (1966 - 2006). Welliswaar van katoen, niet ideaal maar voor het goede doel moet je wat over hebben. Nadat Joop met zijn harem zich had afgesplitst ging de route door naar Warnsborn. Altijd weer een kunst om zonder Gerrie daar goed de weg te vinden. Ursula wierp zich op als Tom-Tom en leidde de anderen(Herma, Josje, vader Joop(2), Sjaak) met enkele interventies van Sjaak en mijzelf en met veel draaien en keren, door het fraaie landschap heen. Het laatste stuk terug over de Waterberg maakt het voor een aantal toch nog even zwaar. Maar na ruim twee uur lopen mag je ook gewoon moe zijn. Toch weer bijna een halve marathon afgelegd.

Enkele cijfers van de Garmin Forerunner 305:
Afstand: 20,4 km. Tijd: 1.59.55 (incl. stops). Hartslag: 133 bpm. Calorieverbruik: 1574.

B & B

Bij de titel van dit bericht denk je in eerste instantie aan logeren op wat voor adres dan ook. Dat mag, maar ik bedoel nu 'Buikpijn' & 'Bardienst'. Wat heeft dat nu met elkaar te maken? Wel, de donderdagavond training met groep 5 onder leiding van Maarten verliep niet goed voor mij. Ik voelde al bij de start dat mijn buik of darmen (ik ben slecht in het herkennen van de verschillen) tegenstribbelde(n). Waarschijnlijk met eten (te veel?, te weinig? te vet? te laat?) te maken. Ik bleef hopen (tegen beter weten in, want ik ken het gevoel)dat de pijn af zou zakken, maar het voelde dusdanig dat ik er steeds weer mee bezig was. Het was de bedoeling om een lange duurloop met versnellingen te lopen, maar ik ben toch na een kilometer of 4 /5 afgehaakt. Rustig teruggelopen naar Ciko, wel steeds attent op zwijnen. Ik heb het er niet meer op en s'morgens had ik weer berichten op de radio gehoord dat er weer te veel rondlopen. De buikpijn zakte gelukkig langzaam weg. De tweede 'B' stond voor bardienst. Na het douchen begon ik aan het werken achter de bar. Voor mij de tweede keer en de eerste keer zonder ervaren persoon. Jan hielp me, het is ook de bedoeling dat wij de bardienst samen draaien. Best leuk om te doen, ook het bakken van bitterballen en friet ging goed. Tegen sluitingstijd kregen we zelfs complimenten van de 'notabelen' waarvan er verhalen gaan dat zij nogal kritisch zijn.
Maar zoals met alles probeer ik altijd af te gaan op mijn eigen waarnemingen en vooralsnog schakel ik deze mensen onder 'geschikte personen'. Het lastigste van de bardienst is het afsluiten. Als een cipier in de bijlmerbajes loop je met een bos sleutels alle sloten na van de deuren en het buitenhek. Maar nadat Jan ons er goed doorheen had geloodst, kon ik terugkijken op een slecht begonnen, maar prima afgesloten ciko-avond.

Game on!

Normaal gesproken hoef je bij niet aan te komen met spelletjes. Niet met bordspellen en ook niet met gelikte digitale games. Heel soms laat ik me meeslepen in een spelletje kaarten of triviant. Ik moet bekennen dat ik het dan eigenlijk ook wel weer leuk vind. Ik maak een uitzondering voor hardlopen. Met groep 5 doen we geregeld een fartlektraining of iets wat er op lijkt, maar in ieder geval heeft het een bepaalde spelvorm in zich. Zo ook dinsdagavond. Eerst in een rij met een man of acht rustig lopen en de achterste man/vrouw sprint slalommend (is dit een goed nederlands woord?) tussen de anderen naar voren. En dat zo'n twee kilometer lang. Het basistempo van de niet sprintende groep gaat ongemerkt omhoog, dus het wordt steeds zwaarder. Na dit onderdeel met een partner een drietal ronden afleggen, beiden in tegenovergestelde richting. De één begint rustig, de ander snel. Als je elkaar tegenkomt, wisselt het tempo. Ik liep samen met Ton en we kwamen exact op het beginpunt uit, hetgeen betekent dat we hetzelfde tempo liepen. Koen en Michel bleven ons voor, maar zij zijn ook wel van een dusdanig niveau, dat ik me daar niet mee wil meten. Het was een geslaagde trainingsavond. Door de spelvormen loop je ongemerkt goed te trainen.

Kadaver op de hei

Wat je al niet tegen kan komen tijdens een lange duurloop. Vanmorgen een kadaver van een schotse hooglander. Niet zo'n leuk gezicht, nog wel even door ons bestudeerd. We kwamen tot de conclusie dat menig ander dier zich te goed had gedaan aan de overblijfselen. De één zijn dood is de ander zijn b.. Het begint met de grotere dieren (zwijnen). Als die er genoeg van hebben komen de vogels. Bestaan er eigenlijk aasgieren in Nederland? Volgens mij niet. De laatste resten zijn een prooi voor allerlei insecten. Volgend jaar nog maar eens terug naar die plek om te kijken of er dan alleen nog een schedel over is (voor thuis aan de muur).
Het was trouwens niet de bedoeling om op de plek van de onfortuinlijke hooglander terecht te komen. Op een goed moment vergat ik een afslag en dwaalden we over de hei. Op het laatst, toen we zagen dat we door de bush-bush niet meer op bekend terrein kwamen, zijn we zelfs over een hoog hek geklommen naar de parallelweg langs de A50. Ja, je maakt wat mee. Ik zal toch beter op moeten letten als ik een groep de weg wijs. Het was wel weer heerlijk om zo'n lange duurloop te doen, prachtig weer. Echt genieten van de mooie omgeving. De zaterdagmorgenloop is favoriet bij mij.

Enkele cijfers: afstand: 21,5 km. Tijd: 2 uur 18 (inc. stops en wandelen). Hartslag: 131 bpm. Calorieverbruik: 1653.

Surpriserun

Na de Bedriegertjesloop was het tijd om te ontspannen. Dat gold niet voor mij, ik had tenslotte niet meegedaan in Rozendaal(zie vorige bericht) en had er zin in. Groep 5 ging op pad voor een rustige duurloop met als toelichting: 'spelvormen met tempowisselingen'. Omdat ca. de helft van de kleine groep de cross van woensdag nog in de benen had, bleven de versnellingen beperkt. Maar dat betekende niet dat iedereen een makkie had. Door de wederom volop aanwezige heuvels werd het toch nog zwaar en liepen er een aantal op het laatst met verzuurde benen. Maar het moet gezegd: de route was een totale (aangename) verrassing. Veel 'kruip door, sluip door' paadjes met de alom aanwezige brandnetels. Het was tevens een parkenloop: van Park Klarenbeek naar Sonsbeek, vervolgens naar Zijpendaal en de Gulden Bodem. Terug via de Schelmseweg. Alles zoveel mogelijk onverhard op paadjes waarvan het bestaan mij onbekend was. Naar mate de route vorderde werd het toch nog een beetje een slagveld. In ieder geval was het rommelig door de tempowisselingen en de mensen die moeite hadden met de lengte van het parcours. Toen Gordon op het laatst vroeg of er mensen waren die nog een extra lusje wilde lopen (al dan niet serieus bedoeld), kreeg hij onverwacht geen enthousiaste reacties. Ik had lekker gelopen nadat ik de hele week nog niet in actie was geweest en verheug me nu al weer op de lange duurloop van as. zaterdag.

Geen bedriegertjesloop

Vandaag geen bedriegertjesloop voor mij. Graag had ik op een steenworp afstand van mijn huis in het mondaine Rozendaal meegedaan aan de jaarlijkse bedriegertjescross. Ik zou hebben gekozen voor de 11 km, een afstand die beter bij me past dan 6 km. Op zo'n korte afstand heb ik de neiging om gelijk te gaan sprinten. Dat hou ik niet lang vol. Maar het hele feest ging niet door en dat heeft een hele goed reden. Er zijn namelijk toch nog belangrijker dingen in het leven van een hardloper, al is dat soms moeilijk te begrijpen. Mijn dochter ligt in het ziekenhuis, omdat ze gisteren geopereerd is aan haar kaken en kin. Overigens een geplande operatie die goed is gelukt volgens de arts. Vanzelfsprekend gaat mijn aandacht naar haar uit en moet ik het lopen laten gaan. Maar ik kan niet ontkennen dat ik in het ziekenuis mijn gedachten af liet dwalen naar de bedriegertjesloop en dan met name naar mijn ciko-maten die zich op het zware terrein ongetwijfeld het snot voor de ogen lopen. Ik ben benieuwd naar hun prestaties en uiteraard zal ik in september bij de Rozendaalse veldloop aan de start staan.