Benen laten zich voelen

Het was een zware trainingsweek. Beginnend op maandag, harder lopend dan bedoeld om het noodweer voor te blijven. Dinsdag en donderdag, intervaltrainingen. Nu op zaterdag de lange duurloop van ruim 21 km. Het weer perfect, de regenbuien waren voor even verdwenen en hadden plaats gemaak voor de zon. Dit inspireerde maar liefst 12 atleten om om negen uur de hardloopschoenen aan te trekken. Samen lekker babbelend, het tempo onder controle zoals het hoort bij een RDL. Saïd, Erik en Jeanette smeden plannen om de marathon van Berlijn te gaan lopen. Ik hoorde het aan en dacht terug aan mijn eerste marathon in de hoofdstad van Duitsland, een fantastisch evenement. Na anderhalf uur begon ik mijn benen te voelen, protesten na een zware trainingsweek, in totaal ca. 60 km. gelopen. Niet erg, zolang ik blessurevrij kan lopen voelt dit goed. Belangrijk om op tijd rust in te bouwen. Volgende week zondag wacht de tien kilometer in Westervoort. Ik doe er dus verstandig aan om de komende week rustiger te trainen.

Vorm verbetert

Nu mijn blessureperikelen steeds meer naar de achtergrond verdwijnen, ga ik meer vrijuit trainen. Zonder steeds te letten op 'pijntjes' loop ik nu mijn rondes weer in de subtop van groep5. De snelste mannen (Erik, Michiel, Bernard) hou ik niet bij. Ook Maarten is 'terug van weggeweest' en spurt meestal met kracht voor mij uit. Geen probleem, ik kan mijn gang weer gaan, zo ook in de rondes van gisteravond. Hans had zich enigzins vergist in de lengte van het programma en kortte gelukkig het aantal series (van 4 x 1500m.) in van drie naar één. Achtien kilometer zou wat te veel zijn geworden, als we het al hadden gered voor het donker. Op de terugweg als toegift nog even de bekende versnelling op de Schelmseweg. Van het viaduct naar de stoplichten (ca. 1 km) werd er weer flink gas gegeven. De 'haantjes' (inclusief moi) van groep 5 zwepen elkaar op tot een wedstrijdtempo. Met uiterste krachtinspanning kon ik de aanstormende Maarten en Jan achter me laten. Ook dat was voor mij een bevestiging van de stijgende vorm. Als het moet kan ik de snelheid weer hoog opvoeren!

Klimmen en zand

Donderdag trainde ik niet bij ciko. Dat had zijn reden, onze afdeling had het jaarlijkse afdelingsuitje. De organisatoren kozen op deze zeer warme dag voor 'highland games', met name geschikt voor hele stoere Schotese boerenknapen. Ik ben er te fijn voor gebouwd, concludeerde ik, nadat ik het boomstamwerpen niet echt goed onder de knie kreeg. Vanmorgen was ik bang voor spierpijn, maar ik had alleen een pijnlijk rechter sleutelbeen. Een souvenir van de boomstammen. Vanmorgen had ik zin in een compleet andere route, die ik laatst alleen heb gelopen. Via Velp, langs de schaapskooi op landgoed Midden Heuven en door naar de Zijpenberg. Hier was het klimmen geblazen en dat niet alleen. Mul zand de heuvel op dwong ons tot wandelen. Veel ruiterpaarden vooral (normaal kom ik hier als ik naast ons paard loop). Met de zon op onze hoofden werd het een mooie maar zware loop. Ik liep onverwacht lekker, onverwacht omdat ik vanmorgen erg moe was. Blij dat ik geen ongemakken meer voel. Bovenbenen en kuiten hielden zich uitstekend. Zou het dan nu een keer langer goed gaan? Ik hoop het!

Weer nieuw parcours voor testronde

Samen met Maarten heb ik afgelopen zaterdag gekozen voor een ander pad in de testronde voor groep5. Een beter pad, vlakker vooral, zodat de kans op blessures minder is en er beter kan worden ingehaald. Het betekent wel weer 400 meter extra afstand, maar dat is voor onze groep geen probleem. Wel een probleem was de hitte van gisteravond. Op voorhand haakten al een paar mensen af die de testronde niet zagen zitten (watjes?). Ik zag het juist als een goede test, je moet in elke weersomstandigheid kunnen lopen en je dus aanpassen aan die omstandigheden. Waar het met die warmte vooral op neer komt is het mentale gedeelte. Je raakt eerder uitgeput, waardoor je alles op alles moet zetten om stevig door te gaan. Het lichaam kan het heus wel aan, zeker op 4 kilometer. Overigens goldt dat gister niet voor iedereen. Jan en Ursula zijn uitgestapt en Frans moest even wat darminhoud lozen alvorens verder te kunnen gaan. Ik liep, voor het eerst sinds weken zonder kousen, een redelijke ronde. Ik was zeer tevreden over mijn kuiten, voelde totaal geen pijn. Ik beëindigde de 4,1 km. lange ronde in 17 min. 52 sec., 2 sec. achter Saíd. De snelste tijd werd door Erik neergezet: 15,39!

Run -bike duo

Het lijkt een beetje op een run -bike -run. Samen met Ruben even een rondje door het Rozendaalse bos. Ruben op zijn mountainbike met mijn Garmin om zijn pols, leuk om te zien hoe hard je fietst. Warm was het, jazeker om 19.30 een graadje of 25. Een windje koelt onze warme lichamen. Hoewel ik mijn kuiten niet voelde, toch maar mijn kousen aangedaan. Ik durf het nog niet aan om zonder te lopen. Prachtig was het in het bos, vooral het pad met aan weerskanten enorme varens. Ieder moment verwacht ik een stel zwijnen die over het pad schieten, maar het gebeurt (gelukkig) niet. Ruben blijft keurig in mijn spoor tot het pad met de witte stippen op de bomen. Daar gaan we even voor ons eigen tempo. Het zweet gutst van mijn lichaam. Samen lopen en fietsen we via hoogte 80 terug naar huis. 'Het was negen kilometer', roept Ruben kijkend op de Garmin.

Lekker zweten

Als ik denk aan het gevecht tegen de 'elementen', denk ik aan guur weer met regen en harde wind. Maar het kan ook anders, vandaag was het juist warm, drukkend en vochtig, maar wel bewolkt. Ik kan er goed tegen, ik hou van warmte. De vele zweetdruppels en het doorweekte hemdje zijn voor mij een teken dat ik echt aan het trainen ben. De opkomst deze morgen was niet groot. Met zijn vijfen (de andere vier: Jeannette, Saïd, Jan, Grace, Maarten) liepen we een prachtige route over de Terletse hei en terug via het Kerkepad. De vele hooglandse koeien hadden maar weer eens een luie dag en keken ons meewarig aan. Het blijven indrukwekkende dieren, wat een massa en dan die hoorns! Ik ben elke keer weer blij dat ze lui zijn en lekker blijven liggen. Het Kerkepad liepen we van begin tot eind, ik heb het niet gemeten maar denk dat het minimaal 5 km. is. Dalend vanaf de hoogte van de brandtoren heb je een schitterend uitzicht op de hei en de bosrand. De lucht er boven grijs van het vocht. Even verderop wachten dan nog pittige heuvels. Maarten en Grace hadden het hier zwaar. Voor Saíd ging het allemaal niet snel genoeg vandaag en Jeannette liep ontspannen met hem mee. Jan bepaalde zoals altijd zijn eigen tempo. Na een versnelling op de Beukenlaan klokte ik 20 km. met een gemiddelde hartslag van 134 bpm. Nu voldaan naar huis om het verloren vocht aan te vullen!

Avondje ChiRunning

Tja, wat vind ik ervan? Volgens de uitleg van clinicleidster Ariane van Chimotion gebruik je bij ChiRunning minder energie en heb je minder last van blessures. Ook ga je sneller lopen. Dat laatste geloof ik (nog) niet in. Het voorbeeld van een persoon die de tien kilometer ging lopen in 56 minuten, sprak bij mij niet bepaald tot de verbeelding. Leuk was het wel om eens kennis te maken met een andere manier van lopen. Ik vind het moeilijk, de houding, het naar voren hellen en de armbewegingen. Je moet op veel dingen tegelijk letten om het goed te doen. Je benen zwaaien alleen naar achteren en komen niet voorbij de 'kern' van je lichaam. Ik kan me ook best voorstellen dat het op langere afstanden zorgt voor meer ontspannen lopen, maar dat gaat pas op als je de techniek goed beheerst. Wat dat betreft was het even ruiken aan de techniek, waarbij we te veel stilstonden om te luisteren en te weinig hebben geoefend. Of er een vervolg komt voor mij? Ik weet het niet. Ik zal overtuigd moeten worden door een topatleet die met deze techniek zijn prestaties verbeterd.