Posbankloop is mooi.

Wat een prachtige dag voor een hardloopwedstrijd, zeker voor de toeschouwers. Voor de atleten is het al gauw te warm met 20 graden en volop zon. Maar ik heb genoten van de najaarszon en de mooie wedstrijden. Mooie wedstrijd omdat de Posbankloop over zo'n mooi parcours gaat. Ook mooi (en zwaar) omdat het over de heuvels van de Schietbergseweg en de Emmapyramide (voor de gelegenheid ongedoopt in de muur van Aalbers) gaat. Zeer zeker mooi omdat er allerlei onderlinge strijd tussen ciko-lopers plaats vind. Soms wordt dit uitgesproken (Wil en Ger), vaker gebeurt dit in de hoofden. Minder mooi is de overheersing van de afrikanen op de 15 km. De eerste drie afrikanen (winnaar Rotich in 43.39, parcoursrecord, zie foto) sloegen een gat van bijna drie minuten naar de eerste Europeaan, ook nog een Belg. De eerste Nederlander werd zesde. Van spannende strijd is geen sprake, wel is het weer mooi om te zien hoe die Kenianen en Ethiopïers rennen. Die vlieggewichten raken nauwelijks de grond. Ik heb me vooral geconcentreerd op het aanmoedigen van de ciko-lopers die ik (her)ken en die weer zeer behoorlijk presteerden. Jan (1.09.55) haalde zijn vooraf gewenste tijd, Ger (1.24.46) versloeg Wil (1.26.43), Frans (1.09.34) liep wel heel ontspannen naar een mooie tijd, Tonny (1.10.26) was aardig op dreef en Hans (1.07.19) was de beste van groep5. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar, o'o'., wat had ik graag meegelopen in deze mooie Posbankloop!

Voorzichtig op de weg terug!?

Ik voelde me beter de laatste dagen. De hartslag is weer rustig (in rust), het gewicht neemt (te veel) toe en het algehele gevoel is goed. Gisteren had ik weer eens last van koude voeten. Al met al tekenen genoeg om weer eens de hardloopschoenen aan te trekken. Ik heb nog geen diagnose van de schildklierproblemen na het bloedonderzoek en de schildklierscintigrafie. Het gesprek met de internist is pas over een week. Dat duurt me te lang, ik wil weer bewegen. Dat heb ik dus gedaan, een ronde van 6,5 kilometer. Heerlijk om weer eens het asfalt en bosgrond wat sneller onder me door te zien gaan. Genietend liep ik mijn ronde, steeds de hartslag in de gaten houdend. Ik was blij te zien dat op de Schelmseweg de hartslag zo rond de 140 bpm bleef. In een zeer rustig tempo, dat wel. Thuis gekomen, constateerde ik voldaan dat het goed is gegaan. Nog niet te vroeg juichen, eerst de reactie afwachten en ik hoop zondagmorgen weer een rondje te lopen. De twijfel blijft!

Marathon Berlijn is fantastisch

Het is even geleden, een berichtje van mijn hand. Maar ik heb een hele goede reden om iets te schrijven. Vier ciko-atleten uit groep 5 hebben de marathon van Berlijn gelopen. Deze marathon ligt mij zeer na aan het hart, het was namelijk mijn eerste drie jaar geleden (eindtijd 3.42) en het werd een nooit te vergeten (en niet te evenaren) loopervaring. De omstandigheden toen waren vergelijkbaar met vandaag, warm en zonnig. Maar het heeft de ciko'ers er niet van weerhouden stuk voor stuk een geweldige prestatie neer te zetten. Jeanette als enige dame in het gezelschap kwam tot 3.36.23. Van de heren moest ze alleen Eric voor zich laten (3.23.14). Saïd met 3.44.47 en Bernard met 3.45.12 zaten in elkaars kielzog. Geweldige tijden die ze hebben verdiend door een zeer gedisciplineerde voorbereiding. Met de prestaties van deze mensen op mijn netvlies en de vele andere leuke loopjes de komende tijd, kan ik niet wachten om weer te beginnen. Nog even wachten, maar dan hoop ik er weer volop tegen aan te gaan.

Niet vooruit te branden

De reacties varieerden van 'je bent aan vakantie toe' tot 'je hebt vast en zomergriepje onder de leden'. Ik weet niet wat het is, maar ik was niet vooruit te branden tijdens de wisselduurloop. Net als dinsdag begon ik nog wel redelijk, maar na twee tempo'tjes (van 4 minuten) was het gedaan. Ik zag de rest van de groep steeds ver weg lopen. Eerst vond ik nog dat ik er tegen in moest gaan, niet toegeven aan de malaise. Ik kon het niet opbrengen, was ook niet zo verstandig geweest denk ik. Met lood in de benen liep ik achter de meute aan. Ik zag Saïd, Ton en Jeannette hun tempo's maken en vond dat ik minimaal in dat groepje zou moeten lopen. Wat is nu wijze raad? Naar je lichaam luisteren wordt vaak gezegd. Dat moet ik dan maar doen. Ik neem rust, totdat ik me fit voel en de aandrang tot lopen sterk wordt. De lange duurloop van morgen sla ik over. Ik zal de eerste kilometers volgende week in Engeland gaan lopen. Wellicht kan ik daar de basis leggen voor een mooi loopnajaar.

Bliksem zorgt voor vertraging

Het levert mooie plaatjes op, internet staat vol met 'onweer en bliksem' foto's. Gisteren was ik niet blij met de werkelijke afbeeldingen van flitslichten. Door een stevige bui (is niet zo erg) en de nodige donder en bliksem begonnen we een kwartier later aan de training. De veiligheid staat voorop. Ik besloot van mijn oorspronkelijke plan af te wijken en niet meer diep het bos in te gaan voor het te lopen parcours. Dit had wel tot gevolg dat ik de groep voor de eerste (van de acht) drie minuten versnelling een slecht pad liet inslaan. Te smal, bomen over het pad en verderop te stijl naar beneden. Na correctie ging het beter, maar niet met mijzelf. Bij de derde keer heuvel op vloeide de krachten weg en kon ik me alleen nog handhaven in het achterste deel van de groep. Natuurlijk had ik de tien kilometer van afgelopen zondag nog in de benen, maar dat hadden er meer. Veel later bedacht ik dat ik maandagavond, weer voor het eerst na vier jaar, bloed heb gegeven. Deze sociale bijdrage aan de maatschappij verklaart wellicht mijn zwakte. Ik snap nu waarom de wielrenners zuurstofrijk bloed (EPO) laten toedienen.

Wind spelbreker in Westervoort

45,36! Ik schrijf de tijd maar snel op en wil hem ook weer zo snel mogelijk vergeten. Ik schaam me er bijna voor. Vorige week zei ik nog tegen een hardloopmaatje dat de tien kilometer in ieder geval binnen de 45 min. gelopen moet worden, als een soort van ondergrens. Ik zei er ook nog bij dat ik me niet kon heugen langzamer te hebben gelopen. Ik met mijn grote mond! In Westervoort moest ik mijn meerdere erkennen in de wind, die verdomde harde wind blies me tussen de vijf en zeven kilometer naar een tempo van amper 12 k/u. Ik wist het nog van vorig jaar, ook toen had ik moeite maar kwam nog wel op een tijd van 43.49. Nu zag ik Maarten (43.32) en Hans (44.30) steeds verder weg lopen. Ik probeerde af en toe nog in een treintje uit de wind te lopen, maar de klok op de finish was meedogenloos. Andere ciko mensen liepen met wisselend succes. Cordien (47.19) liep gelukkig weer mee, bevrijd van blessureleed, wat van Herma (48.54) niet gezegd kan worden. Maria liep naar een nette 47.26 en Jan, tsja.. dnf. Jan stapte uit na 5 km. met pijn in de zij. Bernard had nergens last van en liet iedereen zijn hielen zien (41.58). Toch nog een positief punt wat mezelf betreft: ik liep pijnvrij en moet dus binnenkort deze tijd uit de boeken kunnen lopen. Ik ga gauw op zoek naar een geschikt loopje.

Inlopen voor midzomerrun

Morgen staat de midzomerrun in Westervoort op het programma. Ik ga daar 10 km. lopen, net als vorig jaar. Toen had ik een tijd van 43 min. 49 sec., dat moet sneller kunnen. Onder de 43 min. lijkt me mooi. Even afwachten wat het weer gaat doen, er wordt regen verwacht. Dat is niet zo erg, wind heb ik meer last van. Eigenlijk zou ik tot de wedstrijd geen inspanningen maar moeten doen, maar ik kon het niet laten. Ik liep vanmorgen om negen uur gewoon mee. Toch niet helemaal gewoon, ik liep eerder terug. Ik had me voorgenomen ongeveer een uur te lopen, het werd 1 uur en 10 min. Het was wel heerlijk, een minimaal regentje en koele wind zorgde voor een zeer aangenaam loopklimaat. Tel daarbij op het gezelschap van toch zo'n 8 personen en de dag is weer goed. het koste me moeite om op de Kemperbergerweg de weg naar huis in te slaan. Mijn tempo ging prompt omhoog, tot vaak boven de 11 p/u. Twaalf kilometer heb ik uiteindelijk gelopen met een gemiddelde hartslag van 133 bpm. Ik denk niet dat ik er morgen last van heb. En anders maar wel, het is het waard.