Lopen op vreemde bodem

Na ons bezoek aan het zwembad (op mijn 46e verjaardag, hiep hiep hoera!) kreeg ik het (bekende) gevoel te moeten gaan hardlopen. Het was er nog niet van gekomen op het vakantieadres in Slovenié. Ik had de kustlijn al meerdere malen bekeken op mooie hardlooproutes. Ik kwam niet verder dan een stuk langs de zee lopen op het fietspad van Portoroz naar Piran. Een andere mogelijkheid, het beklimmen van de direct langs de kustlijn opkomende heuvels, leek me te zwaar. Bovendien moest ik rekening houden met de hitte (30-32 graden). Ook had ik al andere lopers proberen te spotten. 'S morgens liepen de meeste serieuze lopers, 's avonds vooral diegenen die voor sportief willen doorgaan en gezien willen worden. Ik ging om ongeveer 17.30 uur. Het was nog heet. Ik begon toch met een stukje in de heuvels, maar na enkele keren op een doodlopende weg terecht te zijn gekomen, hield ik dat voor gezien en ging de kustlijn volgen. Na ongeveer drie kwartier terug in ons hotel. Het zweten hield nog ongeveer 1 uur aan, ook na het douchen en tijdens het avondeten. Maar in ieder geval had ik de loopschoenen niet voor niets mee genomen.

De laatste training voor mijn vakantie. Het lijkt nu net of ik heel lang weg ben, maar voor je het weet, over twee weken, ren ik weer rond in de bossen rond Arnhem. Ik had verwacht dat het rustig zou zijn op de dinsdagtraining. Maar de laatste weken is het druk bij groep 5, drukker zelfs dan in groep 4. Het blijkt dat veel mensen die toch een behoorlijk niveau bezitten, de afwisselende trainingen van groep 5 waarderen en de sprong hebben gewaagd van groep 4 naar 5. Dinsdagavond liepen we met ca. 16 mensen een bosparcours van 3 x 15 min vlotte duurloop, afgewisseld met rondes RDL van ca. 10 min. Nadat Maarten ons de fijne kneepjes van de 'loopschooloefeningen' had geleerd (het blijft erg vermakelijk om anderen te zien prutsen) liepen we gezamenlijk de eerste twee ronden. Het bos was weer enigzins aangedroogd na de vele regenval de afgelopen dagen en de temperatuur was aangenaam om te lopen. Ik probeerde steeds in de voorste gelederen te blijven, dat loopt voor mij toch het makkelijkst. Als je het dan moeilijk krijgt, kun je beter het gevoel hebben vooraan te lopen dan achteraan aan te moeten klampen. Uiteraard gingen de tweede en vooral de derde ronde steeds sneller. De VDL wordt bij ons al snel TDL. Toch heerlijk gelopen, na afloop een voldaan gevoel. Ik had mijn slome gevoel van voor de training weggewerkt. Nu op reis naar Slovenië (Portoroz). De hardloopspullen gaan altijd mee en worden overigens ook gebruikt. Behalve die ene keer in Italië toen we een hittegolf hadden en ik het niet zag zitten om met 40 gr. te gaan lopen. Ik vind het heerlijk om op onbekende plekken al lopend de omgeving te verkennen. Daar is vast wel ruimte voor in ons programma, dus ik kom (af)getraind terug.

Vakantie(slapte)

Het is te merken, de vlucht naar vooral warmere oorden heeft toegeslagen. Met welgeteld drie man vanmorgen op pad. Overigens was het voor mij ook niet vanzelfsprekend om te gaan lopen. Deze week protesteerde mijn rechter kuit. Het houd me dan wel bezig hoe zich dat ontwikkeld en of het verstandig is om te gaan rennen. Het viel niet mee om bijtijds op te staan. Het vakantiegevoel heeft zich ook van mij meester gemaakt. Maar nadat mijn wekker voor de derde keer geluid liet horen, vermande ik me, ik besloot me als een 'kerel' te gedragen en er uit te gaan. Eigenlijk voel ik me ook wel een beetje verantwoordelijk voor de zaterdagmorgenlopers. Sommigen melden zich bij mij als ze zaterdags mee willen lopen, of berichten me als ze er niet bij kunnen zijn. Ik word klaarblijkelijk beschouwd als een soort 'vaste waarde'. Ik was in ieder geval verheugd dat Gerrie na lange tijd haar gezicht weer liet zien. Zij leidde mij en Marcel (ik weet niet eens zeker of hij zo heet, wat ben ik daar toch slecht in!) als vanouds door Warnsborn e.o. Na de gewoonlijke twee uur lopen was ik blij dat ik terug was. De kuit heb ik niet gevoeld. Wel een goed gevoel, zo'n laatste lange loop voor ons vertrek naar Slovenië. Ik ben nieuwsgierig naar de loopomstandigheden in Portoroz.


Enkele cijfers:
Afstand: 21,8 km; Tijd: 2 uur 9 min.; gem snelheid: 10,1 k/u; hartslag 136 bpm; calorieverbruik 1732.
Totale afstand deze week: 49 km.

Gepimpte kantine

Het was al een tijdje beloofd door het bestuur: de ciko-kantine krijgt een opknapbeurt. Net toen ik me af begon te vragen of het dit kalenderjaar nog stond te gebeuren, is er actie ondernomen. In juni en juli stond de kantine op zijn kop. Er werd een 'technische dame' ingeschakeld voor de vormgeving en de technische uitvoering. Het was een tijdje behelpen, de bardiensten konden maar beperkt worden geleverd. Binnen zitten was ook even niet mogelijk. Gelukkig was het in juni vaak mooi weer, zodat het buitenterras (wanneer wordt daar iets moois van gemaakt?) goed werd benut. Overlast is er altijd met een verbouwing, maar wordt over het algemeen geaccepteerd omdat de verwachtingen m.b.t. de resultaten hoog zijn. En ik moet zeggen, de opknapbeurt heeft zeer zeker een positieve uitwerking op de sfeer (en dus op de omzet?). De ciko kleuren oranje en zwart zijn overal herkenbaar. Het nieuwe meubilair toont vriendelijk en uitnodigend. De ronde tafel van de notabelen is wel blijven staan, zal wel een harde eis zijn geweest van de heren. Voor je het weet word je als bestuur aansprakelijk gesteld voor het vervreemden van andermans eigendommen. Inmiddels heb ik enige ervaring opgedaan met het praten en consumeren rondom de leestafel, dat bevalt goed (jammer van die zichtbare kroonsteentjes aan de zeer smaakvolle leeslampen). De inrichting van de zithoek links van de bar had ik spannender verwacht. Lisette had het over een lounche-hoek met kussens, waarop je heerlijk kan chillen en relaxen. Als je dan de harde houten banken ziet, nodigt het niet uit om in de kantine te blijven 'plakken'. Misschien komt het nog. Over het algemeen ben ik tevreden over datgene wat er tot stand is gebracht (met ik neem aan beperkte middelen). De echte gezelligheid (om dat specifieke nederlandse woord maar weer te gebruiken) wordt gemaakt door de mensen in de kantine. Wat een cliché!

Iets te lang

Zelfs voor ervaren trainers blijkt het moeilijk te zijn om de lengte van een parcours goed in te schatten. Volgens het trainingschema, bevestigd door Hans die vanavond de training verzorgde, zouden we 3 x 1200 m lange interval doen. Het werd 'iets' meer! Vooraf hadden we als ervaren lopers al aangegeven dat de bewuste ronde (in de buurt van het as verstroooiveld) minimaal 1600 meter zou zijn. Maar na de eerste ronde gaven diverse gps-horloges keihard een afstand aan van 2300 m. Oeps, kleine misrekening. Omdat Hans er zelf ook van opkeek (van Gordon zijn we het gewend, die rekent in miles), kregen we in ronde drie wel de keus tussen een kleinere ronde of nog een keer de grote. Uiteraard wilde ik me weer niet laten kennen en koos voor de 2,3 km. Ik voelde me ook nog goed, had mijn krachten goed verdeeld. Mijn eerste ronde ging in 10.09 min., de tweede en derde in 9.54 min (ca. 14 km/u). Ik kon hiermee niet voldoen aan de opdracht om na de 1e ronde steeds 30 sec. sneller te lopen. Volgens mij heeft (wellicht m.u.v. onze echte atleet Koen en Ton in zijn kielzog) niemand dat gehaald. Jeugdig enthousiast als we zijn starten we altijd te hard, we leren het ook nooit. Zelfs de nieuwe dame (Cordien) bezondigde zich hieraan. Laten we het houden op beginners overmoed. Of zou ze toch een fles wijn hebben verdiend door in de 1e ronde Koen bij te houden?

Fietspaden parcours

Min of meer gedwongen door de vele regen en de daardoor nauwelijks begaanbare bospaden, besloten we verhard te gaan lopen. Wat er dan al snel naar voren komt is de Derdekerstdag route. Ik stelde voor om hem andersom te lopen. Volgens mij is die dan wat zwaarder, vanaf kasteel Rozendaal klim je eigenlijk constant tot de brandtoren op het Rozendaalse veld. Dat leek me wel wat, denkend aan de renners in Frankrijk die de pyreneeën cols voorgeschoteld krijgen de komende dagen. Aldus vertrokken we met een groep van acht personen. Een behoorlijk aantal gezien de vakantietijd, al meenden Herma en Ursula de tien-uur groep te moeten prefereren boven de immer gezellige 9.00 uur groep (foutje of verstandig?). Ook Jan maakt nog steeds geen deel uit van de vaste bezetting. Hij ontbrak de afgelopen weken door een onwillige teen. Nu had hij ook een goede reden om niet mee te lopen, hij geniet van een vakantie in Frankrijk. Ik verwacht hem afgetraind terug (ik zal een trainingsschema opsturen). Met de bezetting die er wel was ontwikkelden we een behoorlijk tempo. Op de vlakke stukken tussen de 11 en 12 p/u. Het kon, niemand had het echt moeilijk. Toch weer achteloos een halve marathon gelopen zo op de vroege zaterdagmorgen.

Enkele cijfers: Afstand 20,8 km.; Tijd 1 u 55 min; Gem snelheid 10,8; Hartslag 134 bpm; calorieverbruik 1623.

Nattigheid

Ooit heb ik me voorgenomen om me niet tegen te laten houden door de weersomstandigheden. Regen, wind, storm, hagel, sneeuw of een combinatie daarvan, ik ga hardlopen als ik dat heb gepland. De strijd aangaan met de elementen! Klinkt wel stoer, maar kan ik het altijd waarmaken? In ieder geval vanavond wel. Ondanks de regenachtige dag gewoon met groep 5 de bossen in voor 2 x 25 minuten vlotte duurloop. Gestart in de stromende regen, bij het zwembad 100 meter verder, waren we al doorweekt. In deze fase deden we nog onze uiterste best om de grootste plassen te ontwijken. Maar als je er eenmaal 'door' bent (het lijkt op zwemmen), loop je overal doorheen. Het geeft dan zelfs een gevoel van vermaak. Dan de duurlopen. De route liep over de 'zevenheuvelen' langs de golfbaan. Dat betekent klimmen over zandheuvels en - in deze omstandigheden - glibberen over smalle paden. De heenweg was goed te doen, in een rustig tempo bleven we bij elkaar. De route terug was anders en eindigde in complete chaos. Twee groepen (de snelle en de iets minder snelle) moesten op eigen houtje het parcours teruglopen. Ik verkoos de snelle groep, wilde me uiteraard niet laten kennen. En zoals zo vaak in loopgroep 5 wordt een vlotte duurloop. als de remmen weg worden gehaald, een wedstrijd van man tegen man (de dames zijn meestal wat verstandiger). Terug over de zandheuvels bleek de afspraak 'op elkaar wachten bij het begin van het parcours' (wat nu het eindpunt was) aan dovemans oren gericht. Het grootste gedeelte van de minder snelle groep en de echt snelle mannen van de 2e groep, waren verkeerd gelopen en direct teruggegaan naar Ciko. Hetgeen door onwetendheid bij de achterblijvers ontaardde in een klopjacht door het bos, zonder resultaat. Gelukkig troffen we elkaar bij het clubgebouw. Toch vind ik het vreemd dat diverse mensen die wekelijks en soms al jaren in dit stuk bos lopen, de weg niet kennen. De afhankelijkheid van de TOM-TOM is hiermee maar weer eens bewezen!